ولايت تشريعى و تكوينى در قرآن مجيد - سبحانى، شيخ جعفر - الصفحة ٤٠
مىشوم كه با آن حمله مىكند. هرگاه مرا بخواند اجابت مىكنم و اگر چيزى از من بخواهد مىبخشم».
دقت در اين حديث، ما را به عظمت كمالى كه انسان در سايه انجام فرايض و نوافل پيدا مىكند، بخوبى رهبرى مىكند، در اين حالت قدرت درونى انسان به حدّى مىرسد كه با قدرت الهى صداهايى را كه با نيروى عادى نمىشنود، مىشنود، صور و اشباحى را كه ديدگان عادى را ياراى ديدن آنها نيست، مىبيند. بالأخره خواستههاى او جامه عمل پوشيده، حاجتهاى او برآورده مىشود، خلاصه دوست خدا مىشود و عمل او، عمل خدايى مىگردد.
جاى شك نيست كه مقصود از اينكه خدا چشموگوش او مى گردد، اين است كه ديده او در پرتو قدرت الهى، نافذتر و گوش او شنواتر و قدرت او گسترده مىگردد.
پيامبر گرامى صلى اللّه عليه و اله و سلم براى انسان، استعداد و لياقت بس شگرفى معرفى مىكند و عبوديت و بندگى را يگانه راه سالم و صحيح براى كسب بينشهاى ژرف و شنوايىهاى بلند و ديگر كمالات مىشمارد و بس.
در كتابهاى اخلاق و سيروسلوك، جمله معروفى وجود دارد كه غالبا بهطور غيرصحيح تفسير مىشود و آن اينكه