به عبارت روشنتر، در برخى از موارد، تشريع يك رشته احكامى را از خدا خواسته و خداوند نيز براى ابزار عظمت و بزرگى او، درخواست او را پذيرفته است و اگر در اين مورد روايات صحيحى نبود، هرگز براى پيامبر ولايت بر تشريع به اين معنى نيز ثابت نبود، ولى مرحوم «محدث كلينى» در اصول كافى رواياتى در اين زمينه نقل كرده است كه برخى از آنها را مى‌آوريم.[١] امام صادق عليه السّلام مى‌فرمايد:

١. خداوند پنج نماز دو ركعتى در شبانه‌روز واجب كرده ولى پيامبر به هريك از نمازهاى ظهر و عصر و عشا، دو ركعت و به نماز مغرب يك ركعت افزود و در اينجا مسأله «فرض اللّه» و «فرض النبى» پيش‌آمد و خداوند نيز آن را تصويب كرد ....

٢. پيامبر نوافل يوميه را ٣٤ ركعت قرار داده و خداوند آن را پذيرفت ... خداوند هر سال روزه ماه رمضان را واجب كرد ولى رسول خدا روزه شعبان و سه روز از هر ماه را به عنوان روزه استحبابى بر آن افزود و خدا آن را قبول كرد.

٣. خداوند شراب را تحريم كرد ولى پيامبر هر مست‌كننده‌اى را تحريم نمود ....

[١] - اصول كافى، ص ٢٦٥، باب« التفويض الى رسول الله».