ولايت تشريعى و تكوينى در قرآن مجيد - سبحانى، شيخ جعفر - الصفحة ١٨

و در برابر آن «ولايت تكوينى» است كه بنده‌اى از بندگان خدا، خواه پيامبر باشد خواه امام و يا شخص ديگر، بر اثر طى طريق «عبوديت و بندگى»، «تكامل روحى» پيدا كرده و بر جهان خارج از خود تسلط پيدا كند.[١] آگاهى عميق و ژرف از مقامات بلند پيشوايان اسلام، نياز به بررسى‌هاى گسترده‌اى دارد، كه كتاب ما گنجايش اين مباحث را ندارد و دانشمندان و بزرگان شيعه دراين‌باره نوشته‌هاى سودمندى دارند كه اكثر آنها به زبان علمى و بالاتر از سطح معلومات غالب جوانان عصر ما نوشته شده است.

حديث‌شناس بزرگ شيعه مرحوم «كلينى» كه در عصر غيبت صغرى مى‌زيسته و در سال ٣٢٩ هجرى قمرى درگذشته است، در «كتاب الحجة» از «اصول كافى» احاديث ارزنده‌اى را در اين مورد آورده است كه مى‌تواند روشنگر مقامات بلند پيشوايان بزرگ باشد.

آشنايى با مفاهيم و حقايقى كه در اين كتاب آمده است نياز به بررسى دقيق دارد.

اخيرا موضوع ولايت تشريعى و تكوينى پيامبران و امامان بر سر

[١] - بنابراين« ولايت تشريعى» يك مقام وضعى و قراردادى است كه نتيجه آن تسلّط برامور شرعى مسلمانان است. و« ولايت تكوينى» كمال روحى و خصوصيت وجودى است كه نتيجه آن به گونه‌اى تسلّط بر كون و جهان مى‌باشد.