طرفداران سكولار مسلمان را مى‌توان به دو دسته تقسيم كرد. گروه اول كه فراوانى بيشترى در جهان تسنن دارند، هدف و غايتشان از جانب‌دارى از مكتب تفكيك، رهايى دين و مقدسات از سلطه و دستبرد حاكمان و سلاطين است كه با ادعاى تلفيق دين و سياست، دين را به خدمت سياست گرفته‌اند و در حقيقت حاكمان با خواندن خود به عنوان «أولى الامر» و تقديس سياست، دين را خادم حكومت و سياست كردند، نه سياست را خادم دين‌[٢].

گروه دوم هدف مقدس نداشتند و چه‌بسا به‌خاطر اغفال و كج‌فهمى يا اغراض دنيوى از سكولار جانب‌دارى مى‌كردند. مثلا برخى به منظور سركوب نهضت سيد جمال و آثار آن، منادى سكولاريسم بودند[٣]. انگيزه حاكمانى مثل آتاتورك‌[٤]- كه استاد از او به عنوان قهرمان بزرگ سكولار نام مى‌برد- و انور سادات‌[٥] هم روشن است.

اما در ايران شيعه بيشتر صداى سكولار از دوره مشروطه طنين افكنده و در حكومت رضا خان به اوج خود رسيد و بحث آن به عرصه مطبوعات هم كشيده شد. مثلا نويسنده‌اى به نام ابراهيم مهدوى زنجانى در سال ١٣٤٥ شمسى در مجله زن روز (شماره ٩٠، ص ٧٥) بعد از تقسيم آموزه‌هاى اسلام بر اصول عقايد و عبادات و قوانين اجتماعى و دنيوى مى‌گويد:

قسم اول و دوم جزء دين است، اما قسم سوم جزء دين نيست، زيرا دين با زندگى مردم سروكار ندارد.

استاد در نقد نويسنده فوق مى‌نويسد:

من نمى‌توانم باور كنم يك نفر در يك كشور اسلامى زندگى كند و اين اندازه‌

[١] - نهضت‌هاى اسلامى، ص ٢٦.

[٢] - ر. ك: نهضت‌هاى اسلامى، ص ٢٦ و ٢٧.

[٣] - ر. ك: نهضت‌هاى اسلامى، ص ٢٦/ و نيز پيرامون انقلاب اسلامى، ص ٤١.

[٤] - ر. ك: نهضت‌هاى اسلامى، ص ٢٦.

[٥] - ر. ك: پيرامون جمهورى اسلامى، ص ٤١.