مبادا بپندارى كه حكومتى كه به تو سپرده شده است يك شكار است كه به چنگت افتاده است. خير، امانتى برگردنت گذاشته شده است و مافوق تو از تو رعايت و نگهبانى و حفظ حقوق مردم را مى‌خواهد. تو را نرسد كه به استبداد و دلخواه در ميان مردم رفتار كنى‌[٣] باز حضرت در بخشنامه‌اى به مأموران مالياتى خود مى‌فرمايد:

فانصفوا الناس من انفسكم و اصبروا لحوائجهم فانكم خزّان الرعية و وكلاء الامة و سفراء الائمة[٤].

به عدل و انصاف رفتار كنيد، به مردم درباره خودتان حق بدهيد، پرحوصله باشيد و در برآوردن حاجات مردم تنگ حوصلگى نكنيد كه شما گنجوران و خزانه‌داران رعيت و نمايندگان ملت و سفيران حكومتيد.[٥].

دلالت «فى عنقك امانة»، «خزّان الرعية»، «وكلاء الامة» بر ذى‌حق بودن مردم بى‌نياز از توضيح است‌[٦].

[١] - سيرى در نهج البلاغه، ص ٩١.

[٢] - نهج البلاغه، نامه ٥.

[٣] - سيرى در نهج البلاغه، ص ٩٢.

[٤] - نهج البلاغه، نامه ٥١.

[٥] - سيرى در نهج البلاغه، ص ٩٢.

[٦] - روايات ديگر حضرت بر امانت بودن حكومت دلالت مى‌كند. مانند:« حق على الأمام ان يحكم بما انزل اللّه و ان يؤدى الأمانة». الأموال، ابى عبيد سلام.« ايها الناس ان امركم هذا ليس لاحد فيه حق الا من امرتم و انه ليس لى دونكم الا مفاتيح ما لكم معى»، تاريخ كامل، ج ٣، ص ١٩٣. نقل از: مبانى حكومت اسلامى، ص ١٨٤.