برخى عبارت ذيل استاد را شاهد ديگر بر انحصار مبدأ مشروعيت ولايت فقيه به «انتصاب» مى‌دانند[٢]، چرا كه استاد در اين عبارت، حق مردم را صرف پذيرش وصف مى‌كند:

آيه كريمه‌ «انما وليكم اللّه و رسوله و الذين آمنوا الذين يقيمون الصلوة و يؤتون الزكاة و هم راكعون»[٣].

ناظر به چنين ولايتى [پيشوايى و مقتدايى دينى‌] است. البته مقصود اين نيست كه اين آيه شامل برخى ديگر از اقسام ولايت كه بعدا ذكر خواهيم كرد، نيست. مقصود اين است كه اين آيه شامل ولا امامت و پيشوايى و مرجعيت دينى است. در برخى احاديث گذشته نيز كله «ولى» در مورد ولاء امامت استعمال شده است.

اين نوع «ولا» را اگر به امام نسبت دهيم به معناى حق پيشوايى و مرجعيت دينى است. و اگر به افراد امت نسبت دهيم به معناى پذيرش و قبول اين حق است‌[٤].

تحليل و ارزيابى‌

به نظر مى‌رسد مى‌توان در دلات شواهد و قراين فوق جرح وارد كرد. اما در مورد شاهد اول كه دلات بر نفى «وكالت» در فقه مى‌كرد، بايد گفت كه مراد

[١] - اسلام و مقتضيات زمان، ج ١، ص ١٧٤.

[٢] - مجله حوزه، شماره ٨٥ و ٨٦، فروردين ٧٧، ص ١١٣.

[٣] - سوره مائده، آية ٥٥.

[٤] - مجموعه آثار، ج ٣، ص ٢٨٠( كتاب ولاءها و ولايت‌ها).