ايشان نخست به تبيين و تحليل آياتى مى‌پردازند كه در آنها به صورت مطلق، حكم به جهاد با مخالفان اسلام، اعم از اهل كتاب و كفّار و مشركان، شده است و با توجه به آيات ديگر و فلسفه تشريع حكم جهاد، به اين رهيافت مى‌رسند كه:

قرآن اساسا جهاد را تشريع كرده است، نه به عنوان تهاجم و تغلّت و تسلّط است، بلكه به عنوان مبارزه با تهاجم است‌[٢].

١. ١. جهاد با جنگ‌افروزان: ايشان معتقد است كه آن‌چه از مجموع آيات جنگ و جهاد به‌دست مى‌آيد، تشريع حكم جهاد منوط به آغاز جنگ و فتنه از سوى دشمنان اسلام است و براى اثبات مدعاى خود، به تبيين اولين آيه جهاد مى‌پردازد كه در سال دوم هجرت نازل شد:

انّ اللّه يدافع عن الّذين آمنوا انّ اللّه لا يحبّ كلّ خوّانى اثيم اذن للّذين يقاتلون بانّهم ظلموا و انّ اللّه على نصرهم لقدير. الّذين اخرجوا من ديارهم بغير حقّ الّا انّ يقولوا ربنا اللّه‌[٣].

استاد آيه مزبور را ناظر به شبهات مسيحيان از اصل تشريع جهاد مى‌داند و در تقرير آن مى‌گويد:

[١] - سوره بقره، آيه ١٩٣.

[٢] - جهاد، ص ٢١.

[٣] - سوره حج، آيه ٣٨- ٤١.