در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ١٣٧ - نقد و نظرهايى درباره روايت سعيد بن مسيب

به ايمان عمويش، براى او استغفار مى‌كرد. و شايد به هنگام استغفار آن حضرت براى عمويش، عدّه‌اى حضور داشته‌اند كه از واقعيّت امر آگاه نبوده‌اند. آنان نمى‌دانستند كه ابوطالب براى مماشات با قريش و حمايت بيشتر از پيامبر اكرم (ص) ايمان خود را اظهار نمى‌كرده است، براى همين در اين مورد سخنانى گفتند و آن را به عنوان مدركى جهت استغفار براى مشركين تلقّى كردند؛ چنان كه احتمال دارد به استغفار ابراهيم براى پدرش احتجاج كرده باشند، پس از آن، خداى متعال نازل فرمود: وَمَا كَانَ اسْتِغْفَارُ إِبْرَاهِيمَ ...

اين آيه ضمن منزّه داشتن پيامبر اكرم (ص) از اين نسبت ناروا، حضرت ابراهيم (ع) را نيز معذور مى‌دارد. آيه تصريح مى‌كند: هر كس كه رسول خدا (ص) براى او استغفار و طلب رحمت مى‌كند، مشرك نبوده است و مقام نبوّت بالاتر از آن است كه پيامبر (ص) در اين جايگاه براى مشركان استغفار كند. همين كه پيامبر اكرم (ص) براى ابوطالب استغفار كرده، دليل بر آن است كه وى مشرك نبوده است و بزرگانى از امّت نيز به اين تصريح كرده‌اند و به عمل پيامبر (ص) براى توجيه استغفار براى پدران مشرك خود احتجاج نكرده‌اند بلكه به عمل حضرت ابراهيم (ع) احتجاج كرده‌اند؛ چنان كه در روايت صحيحى از على (ع) نقل شد كه فرمود: