در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ٣١ - فصل اول رياست ابوطالب در اعماق تاريخ

وسيله قريشيان فقير و گرسنه را بى‌نياز و سير گردانيده بود؛ زيرا اموال قريش و غيرقريش كه در مكّه ساكن بودند، از نتايج كوچهاى تابستانى و زمستانى بود كه هاشم آن را بنيان نهاده بود.

عبدالمطّلب، با كفايت‌ترين، حليم‌ترين، شريف‌ترين، پاكيزه نژادترين و عفيف‌ترين مرد قريش بود. او مردى بود كه از هر دنائت و پستى، دور و به كمال و پاكيزگى روح نزديك بود. او اوّلين كسى بود كه «غار حرا» را با نام و ياد خدا معطّر كرد.

او در ماه رمضان، علاوه بر اطعام مردم، به غار حرا مى‌رفت و حتى پرندگان و وحوش آن جا را غذا مى‌داد. او هيچ گاه به فكر خودش و منافعش نبود و هميشه در پى حلّ مشكلات مردم بود و غريب و آشنا در پيش چشم وى، فرقى نداشتند.

آبرسانى به حجّاج در دست وى بود و به تنهايى اين امر را به خوبى انجام مى‌داد. او در تكميل كار خويش، تصميم به حفر زمزم گرفت تا آب آن زياد شود. در اثناى اين كارِ سخت و پرهزينه كه دشمنان او را سرزنش مى‌كردند، ناگهان دو غزال طلايى در چاه كشف شد. اين فضيلت باعث شد كه كينه دشمنانش بيشتر شود، امّا به خاطر زيادشدن آب زمزم، بر جايگاه و موقعيّت عبدالمطّلب افزوده شد و در كنار آن، حسادتها هم افزايش يافت.[١]

[١] - السيره النبويّه، ابن كثير: ١/ ١٧٣، ذكر تجديد حفر زمزم.