در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ٧٩ - اقدام ششم

بعثت فرا رسيد. هنوز سه سال به هجرت باقى مانده بود. در اين هنگام ابوطالب احساس كرد كه اجلش نزديك شده است.[١]

او حتّى در آخرين لحظات و رمقهاى زندگى‌اش، دست از حمايت پيامبر (ص) برنداشت و در سفارش خود به اطرافيانش گفت:

«شما را به خير و نيكى نسبت به محمّد سفارش مى‌كنم. همانا او امين قريش و راستگوى عرب است و دارنده تمام كمالات مى‌باشد. به خدا قسم! هيچ كس از او پيروى نمى‌كند، مگر اين كه رستگار مى‌شود و هر كس به راه او هدايت شود، سعادتمند مى‌گردد. اگر عمر من اجازه مى‌داد، از او حفاظت و دفاع مى‌كردم. همانا محمّد، درست مى‌گويد، دعوت او را اجابت كنيد و در يارى او با هم متّحد شويد، بدانيد كه او مايه شرافت شما تا ابد خواهد بود».[٢]

[١] - زاد المعاد، إبن قيّم: ٢/ ٤٦.

[٢] - السيره الحلبيّه: ١/ ٣٥٢- ٣٥١، باب ذكر وفاه عمّه ابى طالب و زوجته خديجه. در همين مورد خداوند در قرآن فرموده است: وَإِنَّهُ لَذِكْرٌ لَكَ وَلِقَوْمِكَ وَسَوْفَ تُسْأَلُونَ.

و اين ذكر و نامى براى تو و قوم تو است و به زودى درباره آن سؤال مى‌شويد( زخرف: ٤٤).