در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ٨٦ - دوم موضع ائمه اطهار
«به خدا قسم! ابوطالب عبدمناف بن عبدالمطّلب، مؤمن و مسلمانى بود كه اسلام و ايمانش را مخفى نگاه مىداشت تا بهتر بتواند از بنىهاشم در مقابل قريش، پشتيبانى و محافظت نمايد».[١]
همچنين فرمود:
«ابوطالب از دنيا رفت در حالى كه رسول خدا (ص) از او كاملًا راضى بود».[٢]
ب: امام حسين (ع) نيز با اين ادّعا مقابله كرد و به نقل از پدرش اميرالمؤمنين (ع) فرمود:
«روزى پدرم در ميان جمعى از مردم نشسته بود. در همين حال يكى از آنان گفت: اى اميرالمؤمنين! تو چنين جايگاهى دارى كه خدا برايت در نظر گرفته و آنگاه پدرت در آتش معذّب است؟! اميرالمؤمنين (ع) فرمود: ساكت شو كه خدا دهانت را بشكند. قسم به كسى كه محمّد را به حقّ مبعوث كرده است! اگر پدرم براى تمام ساكنان روى زمين طلب شفاعت كند، خداوند مىپذيرد. آيا پدرم در آتش معذّب است و من قسيم الجنّة و النّار مىباشم؟! قسم به كسى كه محمّد را به حقّ مبعوث كرده است! نور ابوطالب در روز قيامت، نورهاى تمام خلايق را تاريك جلوه مىدهد، مگر پنج نور: نور محمّد، نور فاطمه، نور حسن و حسين و نور ائمّهاى كه از فرزندان
[١] - الغدير: ٧/ ٣٨٨.
[٢] - الغدير: ٧/ ٣٨٨.