در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ٨٤ - اول موضع رسول خدا(ص)
و در جاى ديگر مىفرمايد:
وَمَا كَانَ اسْتِغْفَارُ إِبْرَاهِيمَ لأبِيهِ إِلَّا عَن مَّوْعِدَةٍ وَعَدَهَا إِيَّاهُ فَلَمَّا تَبَيَّنَ لَهُ أَنَّهُ عَدُوٌّ لِلّهِ تَبَرَّأَ مِنْهُ ....[١]
«ابراهيم، براى پدرش استغفار نمىكرد، مگر به خاطر وعدهاى كه به وى داده بود امّا هنگامى كه بر او روشن شد كه پدرش دشمن خداست، از او برائت جست».
اگر قضيّه آن گونه رخ داده باشد كه آن را توضيح داديم، ثابت مىشود كه ابوطالب در حالت ايمان از دنيا رفته است و قول و فعل رسول خدا (ص) بر همين دلالت مىكند.[٢]
در تاريخ طبرى آمده است:
«هنگامى كه ابوطالب از دنيا رفت، دست قريش براى آزار و اذيّت پيامبر (ص) بازتر شد. تاجايى كه روزى، يكى از جاهلان قريش، خاك بر سر آن حضرت پاشيد. رسول خدا (ص) با سرو صورت خاكآلود وارد منزل شد. يكى از دخترانش برخاست تا سر و صورت پدرش را بشويد و در همين حال گريه مىكرد. پيامبر (ص) به او فرمود: دخترم! خداوند نگهدار پدر تو است. مادامى
[١] - توبه( ٩): ١١٤.
[٢] - ايمان ابىطالب، شيخ مفيد: ٢٧.