در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ٨٣ - اول موضع رسول خدا(ص)
گمان مىكنند- بر حال كفر از دنيا رفته بود، عقيل و طالب در غسل و كفن پدرشان، از على (ع) مقدّم بودند و از آن جا كه جايز نيست، غير مسلمانى يك مسلمان را غسل و كفن كند؛ از اين رو، على (ع) را مقدّم داشتند.
پس مقدّم دانستن على (ع) براى غسل و كفن ابوطالب، دليل بر ايمان ابوطالب است؛ چون كه مؤمنى بايد مؤمن ديگر را غسل دهد.
دوّم: دليل ديگر به ايمان ابوطالب آن است كه: وجود مقدّس پيامبر اكرم (ص) براى ابوطالب دعا مىكند و براى او از درگاه خدا مغفرت و شفاعت طلب مىنمايد. اين دعا و طلب استغفار، همان نمازى بوده است كه در آن زمان بر ميّت مسلمان خوانده مىشد و اگر ابوطالب در حال كفر از دنيا رفته بود، چگونه رسول خدا (ص) در بالاى جنازهاش او را مدح و ثنا مىگويد و براى او طلب مغفرت و شفاعت مىكند؟!
اگر ابوطالب در حالت كفر از دنيا رفته بود، بر پيامبر (ص) واجب بود كه از او اجتناب كند و از اين كه دين حقّ را نپذيرفته او را سرزنش و ملامت نمايد؛ چنان كه خداوند دستور داده بود:
وَلَا تُصَلِّ عَلَى أَحَدٍ مِّنْهُم مَّاتَ أَبَدًا وَلَا تَقُمْ عَلَىَ قَبْرِهِ ....[١]
«هركدام از كافران كه از دنيا رفتند، هيچ گاه بر آنان نماز نخوان و بالاى قبرهاى آنان نايست».
[١] - توبه( ٩): ٨٤.