در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ٨٧ - دوم موضع ائمه اطهار

حسين هستند. همانا نور او از نور ماست كه خداوند دو هزار سال قبل از خلقت آدم، آن را خلق كرده است».[١]

ج: امام سجّاد (ع) نيز به مبارزه با اين تهمت پرداخته است. تهمتى كه براى ضربه زدن به على (ع) و فرزندان او در ميان امّت اسلام شايع شده بود. او در جواب مردى كه سؤال كرد: «آيا ابوطالب مؤمن بود يا نه؟» فرمود: «بله، مؤمن بود».

گفته شد: امّا عدّه‌اى مى‌گويند كه او كافر بوده است!

امام (ع) فرمود: «بسيار عجيب است!! آيا به ابوطالب تهمت و طعنه مى‌زنند، يا به رسول الله؟! خداوند در آيات مختلفى از قرآن كريم، آن حضرت را نهى كرده است از اين كه زن مؤمنه‌اى را براى كافرى بگذارد. و هيچ شكّى در اين نيست كه فاطمه بنت اسد- رضى الله عنها- از مسلمانان اوّليّه بوده است. با اين حساب، چطور ممكن است كه پيامبر اكرم (ص) اجازه داده باشد كه فاطمه تا هنگام مرگ ابوطالب كه سالها پس از بعثت بوده است، در نكاح ابوطالب كافر، باقى مانده باشد؟!».[٢]

د: ابوبصير ليث مرادى روايت مى‌كند:

[١] - الغدير: ٧/ ٣٨٧، ح ٧؛ كنز الفوائد، محدّث كراجكى: ١/ ١٨٣.

[٢] - شرح نهج البلاغه: ابن ابى الحديد: ٦٩ و ١٤، كتاب ٩ من كتاب له الى معاويه؛ الغدير: ٧/ ٣٨٩ و ٣٨٠؛ كتاب الحجّه على الذاهب الى تكفير ابى طالب: ٢٤.