در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ١٣٥ - نقد و نظرهايى درباره روايت سعيد بن مسيب
اين روايت با آنچه ابن سعد و ابن عساكر، از على (ع) روايت كردهاند در تناقض است. در آن روايت على (ع) مىفرمايد:
«رسول خدا (ص) را از مرگ ابوطالب مطّلع كردم، او بسيار ناراحت شد و گريست و فرمود: برو و او را غسل و كفن كن و به خاك بسپار. خداوند او را رحمت كند. من دستور رسول خدا (ص) را انجام دادم. آن حضرت در طول چندين روز از منزل خارج نمىشد و براى ابوطالب استغفار مىكرد تا اين كه جبرئيل اين آيه را نازل كرد: مَا كَانَ لِلنَّبِيِّ وَالَّذِينَ آمَنُواْ ....
شايد كه اين، ظاهر روايتى است كه ابن سعد، ابوالشيخ و ابن عساكر از طريق سفيان بن عيينه، از عمر روايت كردهاند. در آن روايت آمده است: هنگامى كه ابوطالب از دنيا رفت، رسول خدا در كنار جنازهاش خطاب به او فرمود: خدا تو را رحمت كند و ببخشايد. دائماً براى تو استغفار مىكنم تا خدا مرا از اين كار نهى كند. پس از آن، مسلمانان براى اموات خويش كه در حال شرك از دنيا رفته بودند، استغفار مىكردند تا اين كه نازل شد:
مَا كَانَ لِلنَّبِيِّ وَالَّذِينَ آمَنُواْ أَن يَسْتَغْفِرُواْ لِلْمُشْرِكِينَ.
«براى پيامبر و مؤمنان، سزاوار نيست كه براى مشركان استغفار كنند».[١]
[١] - الدرّ المنثور: ٣/ ٥٠٦.