در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ١٣٦ - نقد و نظرهايى درباره روايت سعيد بن مسيب
با همه اين تفاصيل، همه امّت بر اين اتّفاق نظر دارند كه سوره برائت كه آيه استغفار در آن قرار دارد، از آخرين سورههايى بوده است كه بعد از فتح مكّه در سال هشتم هجرى نازل شده است. اين، همان سورهاى بوده است كه رسول خدا (ص) ابوبكر را فرستاد تا در موسم حجّ آن را براى مشركان بخواند. سپس به دستور الهى، اميرالمومنين على (ع) را فرستاد تا اين رسالت را انجام دهد و فرمود:
«لايبلِّغُها عَني إلا أَنَا اوْ رَجُلٌ مني».[١]
) «اين سوره را كسى ابلاغ نمىكند، مگر خودم يا مردى كه از خودم باشد».
در روايت صحيحى كه از طرق مختلفى نقل گرديده آمده است كه آيه استغفار، بعد از بازگشت رسول خدا (ص) از غزوه تبوك در سال نهم هجرى نازل شده است.
در اين صورت، چگونه عدّهاى قايل شدهاند كه آيه استغفار در سال دهم بعثت و هنگام مرگ ابوطالب نازل شده است؟ در اين صورت چگونه روايت بخارى و رواياتى كه شبيه اين مىباشد، مىتواند صحيح باشد؟![٢]
٦- سياق آيه استغفار، سياق نفى است نه نهى. در اين صورت دلالت بر اين نمىكند كه رسولخدا براى كسى استغفار كرد و از آن نهىشد بلكه سياق آيه با اين تناسب دارد كه آن حضرت با علم
[١] - الغدير: ٦/ ٣٥٠- ٣٣٨، چاپ دوّم.
[٢] - الغدير: ٨/ ١٦- ١٠.