در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ١١٦ - سوم مناقشه در دلايل قايلان به كفر ابوطالب
جَآؤُوكَ يُجَادِلُونَكَ يَقُولُ الَّذِينَ كَفَرُواْ إِنْ هَذَآ إِلَّا أَسَاطِيرُ الأَوَّلِينَ* وَهُمْ يَنْهَوْنَ عَنْهُ وَيَنْأَوْنَ عَنْهُ وَإِن يُهْلِكُونَ إِلَّا أَنفُسَهُمْ وَمَا يَشْعُرُونَ.[١]
«عدّهاى از آنان به تو گوش مىدهند و ما بر دلهايشان پرده افكندهايم تا آن را در نيابند و گوشهايشان را سنگين كرديم و اگر هر معجزهاى ببينند، ايمان نمىآورند تا اين كه نزد تو آيند و مجادله كنند و كافران گويند: اين جز افسانههاى گذشتگان نيست. آنان مردم را از پيامبر باز مىدارند و خود نيز از او دورى مىجويند و غافلند كه جز خودشان را هلاكنمىكنند».
آيه تصريح مىكند كه منظور وى، كفّارى هستند كه پيش پيامبر (ص) آمده و با وى به مجادله پرداختند و كتاب مبينش را از افسانههاى پيشنيان دانستند.
اينها همان كسانى بودند كه خودشان ايمان نمىآوردند و از ايمان آوردن ديگران جلوگيرى مىكردند. حال، اعمال و رفتار اين كافران كجا و روش و سيره ابوطالب كجا كه در طول حياتش از رسول خدا (ص) حمايت و پشتيبانى كرد؟!
ابن كثير در تفسير خود، قول اوّل را از ابن حنفيّه، قتاده، مجاهد، ضحاك و ديگران نقل كرده و گفته است:
[١] - انعام( ٦): ٢٦- ٢٥.