او به اتّفاق نظر از بغات و طغيانگران بوده است؛ چنان كه پيامبر (ص) در روايتى فرموده بود: «اى عمّار! تو را گروه طغيانگر به شهادت مى‌رسانند»، با اين حال نمى‌دانيم كه چه‌طور عدّه‌اى، فردى طغيانگر را خليفه شرعى پيامبراكرم (ص) بر مؤمنين مى‌دانند؟!

همچنين بايد پرسيد كه معناى بر شمردن يزيد در فهرست خلفاى دوازده‌گانه چيست؟ مگر او فاجر، فاسق و شرابخوار علنى نبوده است؟! چگونه يك مسلمان مى‌تواند، متجاهر به فسقى را كه اهل بيت پيامبر (ص) را در كربلا به شهادت رسانيد و بعد از «واقعه حرّه»، ده هزار نفر از مردم مدينه را قتل عام كرد و هيچ يك از بدريّون را باقى نگذاشت، جانشين رسول خدا (ص) بداند؟

همين سؤال در مورد شجره ملعونه بنى‌اميّه مطرح مى‌شود كه قرآن به آنان تصريح كرده است و رسول خدا (ص) در رؤياى صادقه مشاهده كرد كه «بنى اميّه همانند ميمون بر منبرش بالا مى‌روند» و اين مطلبى است كه اكثر مفسّران اهل سنّت در ذيل آيه شصت از سوره إسراء بدان اشاره كرده‌اند و نيازى به نقل قول يكايك آنان نيست.

پس، از اين توضيحات، مى‌توان سه نتيجه گرفت:

١- قولى كه تفسير حديث خلفاى دوازده‌گانه قريش را «تفسير خبر از آينده» مى‌داند، قولى مردود و ادّعايى باطل است.