در مكتب اهل بيت
(١)
سخن مجمع
٩ ص
(٢)
مقدمه
١٣ ص
(٣)
ائمه دوازده گانه جوهره مفهوم مهدويت
٢١ ص
(٤)
فصل اول اثبات عقيدتى مفهوم مهدويت از ديدگاه اهل بيت(عليهم السلام)
٢٥ ص
(٥)
سرگردانى پيروان خلفا در تفسير حديث!
٣١ ص
(٦)
فصل دوم ويژگيهاى مفهوم مهدويت از ديدگاه اهل بيت(عليهم السلام)
٤٣ ص
(٧)
ويژگى اول ولادت مخفيانه حضرت مهدى(عج) كه مورد عنايت بوده و گريزى از آن وجود نداشته است
٤٣ ص
(٨)
شواهد تاريخى بر وجود امام مهدى(عليهم السلام)
٤٥ ص
(٩)
1 - شهادت امامحسن عسكرى(عليهم السلام) به ولادت پسرش اماممهدى(عج)
٤٥ ص
(١٠)
2 - شهادت قابله
٤٦ ص
(١١)
3 - شهادت ديگران بر ديدن امام مهدى(عج)
٤٧ ص
(١٢)
4 - برخورد سلطنت عباسيان با اين حادثه
٤٩ ص
(١٣)
5 - اعترافات علماى اهل تسنن به ولادت حضرت مهدى(عج)
٥٣ ص
(١٤)
منكران ولادت امام مهدى(عج)
٥٥ ص
(١٥)
ويژگى دوم امامت در دوران طفوليت
٥٦ ص
(١٦)
ويژگى سوم غيبت و عمر طولانى
٦٥ ص
(١٧)
1 - اثبات ممكن بودن عمر طولانى
٦٥ ص
(١٨)
2 - اثبات محقق شدن عمر طولانى براى حضرت مهدى(عج)
٦٨ ص
(١٩)
الف طريق عقايدى
٦٩ ص
(٢٠)
ب روش تاريخى
٧٨ ص
(٢١)
فصل سوم ارزش عقيدتى مفهوم مهدويت در مكتب اهلبيت(عليهم السلام)
٩١ ص
(٢٢)
چكيده بحث
٩٦ ص

در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ٦٩ - الف طريق عقايدى

الف: طريق عقايدى‌

اين مطلب را به سه شيوه مى‌توان تقرير كرد:

١- عمر طولانى از خصوصيّات ذاتى مفهوم مهدويّت در نظر اهل‌بيت (عليهم السلام) است و اين خصوصيّت با برهان قطعى ثابت شد و طبيعتاً ما را به غيبت امام دوازدهم معتقد مى‌سازد. مادامى كه ائمّه دوازده نفر باشند و با اتمام آنان، جهان به پايان برسد و وقتى كه دوازده امام از سوى خدا منصوب شده‌اند و مردم هيچ اختيارى در انتخاب، يا عزل آنان ندارند، بايد بپذيريم كه عمر امام دوازدهم، استمرار مى‌يابد و طولانى مى‌شود.

اگر گفته شود كه: عمر حضرت مهدى (عج) همانند ديگران، طبيعى است و پس از مدّتى، وفات كرده است و هنگام ظهور، دوباره زنده مى‌شود، مى‌گوييم كه: بنابر اين فرض، زمين از حجّت خدا خالى مى‌ماند و اين مخالف با مفاد حديث ثقلين است كه دلالت بر تلازم كتاب و عترت تا روز قيامت دارد و همچنين لازم مى‌آيد كه به رجعت حضرت مهدى (عج) پس از وفاتش معتقد شويم كه هيج مسلمانى قايل به اين نشده است.

٢- عمر طولانى از صفات حضرت مهدى (عج) است كه در روايات بدان توصيف شده است و بعضى از منابع اهل‌سنّت از قبيل ينابيع المودّه و فرائد السمطين بدان اشاره كرده‌اند.