در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ٥٦ - ويژگى دوم امامت در دوران طفوليت
رسد به اين كه وى به فسق و دروغگويى مشهور بوده است و چگونه گواهى او مىتواند مورد استناد قرار گيرد؟![١]
ويژگى دوّم: امامت در دوران طفوليّت
از ديگر ويژگيهاى آن حضرت، «رسيدن به مقام امامت در دوران طفوليّت» است. گاهى از زاويه اسلامى به اين ويژگى مىنگريم و در صدد دفع شبهاتى هستيم كه بر آن وارد مىشود و گاهى از زاويه واقعيّت بدان مىنگريم و مىخواهيم بررسى كنيم كه آيا اين امامت، امامتى واقعى است كه زمينههاى لازم را براى امامت امّت در بر دارد؟ و يا اين كه امامتى فرضى و ادّعايى است؟
اگر از زاويه اسلامى به اين مسأله بنگريم، ابتدا بايد روشن كنيم كه آيا مسأله «امامت»، مسألهاى عقايدى، يا مسألهاى تشريعى است؟ اگر مسألهاى عقايدى است؛ چنان كه شيعه بدان معتقد است، مىبينيم كه در قرآن به نبوّت يك طفل- كه مسأله اى عقايدى است- تصريح شده است و خداى متعال مىفرمايد:
يَا يَحْيَى خُذِ الْكِتَبَ بِقُوَّة وَآتَيْنَاهُ الْحُكْمَ صَبِيّاً.[٢]
[١] - اصول كافى: ١/ ٤٢١، كتاب الحج، باب مولد ابو محمّد الحسن بن على؛ كمالالدين: ١/ ٤٠ مقدّمه مصنف؛ الارشاد: ٢/ ٣٢١؛ اعلام الورى بأعلام الهدى، فضل بن حسن طبرى: ٣٥٧؛ كمالالدين: ٢/ ٤٧٥، باب ٤٣، من شاهد القائم.
[٢] - مريم( ١٩): ١٢.