در مكتب اهل بيت
(١)
سخن مجمع
٩ ص
(٢)
مقدمه
١٣ ص
(٣)
ائمه دوازده گانه جوهره مفهوم مهدويت
٢١ ص
(٤)
فصل اول اثبات عقيدتى مفهوم مهدويت از ديدگاه اهل بيت(عليهم السلام)
٢٥ ص
(٥)
سرگردانى پيروان خلفا در تفسير حديث!
٣١ ص
(٦)
فصل دوم ويژگيهاى مفهوم مهدويت از ديدگاه اهل بيت(عليهم السلام)
٤٣ ص
(٧)
ويژگى اول ولادت مخفيانه حضرت مهدى(عج) كه مورد عنايت بوده و گريزى از آن وجود نداشته است
٤٣ ص
(٨)
شواهد تاريخى بر وجود امام مهدى(عليهم السلام)
٤٥ ص
(٩)
1 - شهادت امامحسن عسكرى(عليهم السلام) به ولادت پسرش اماممهدى(عج)
٤٥ ص
(١٠)
2 - شهادت قابله
٤٦ ص
(١١)
3 - شهادت ديگران بر ديدن امام مهدى(عج)
٤٧ ص
(١٢)
4 - برخورد سلطنت عباسيان با اين حادثه
٤٩ ص
(١٣)
5 - اعترافات علماى اهل تسنن به ولادت حضرت مهدى(عج)
٥٣ ص
(١٤)
منكران ولادت امام مهدى(عج)
٥٥ ص
(١٥)
ويژگى دوم امامت در دوران طفوليت
٥٦ ص
(١٦)
ويژگى سوم غيبت و عمر طولانى
٦٥ ص
(١٧)
1 - اثبات ممكن بودن عمر طولانى
٦٥ ص
(١٨)
2 - اثبات محقق شدن عمر طولانى براى حضرت مهدى(عج)
٦٨ ص
(١٩)
الف طريق عقايدى
٦٩ ص
(٢٠)
ب روش تاريخى
٧٨ ص
(٢١)
فصل سوم ارزش عقيدتى مفهوم مهدويت در مكتب اهلبيت(عليهم السلام)
٩١ ص
(٢٢)
چكيده بحث
٩٦ ص

در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ٣٤ - سرگردانى پيروان خلفا در تفسير حديث!

«از عمر و عثمان، از پيامبراكرم (ص) روايت شده است كه حكومت ابن زبير يكى از مصيبتهاى بزرگ اين امّت است».

سپس قول كسانى كه «يزيد» را در اين جمع داخل كرده‌اند، رد نموده و گفته است:

«او مردى فاسق و بدنام بود».[١]

ابن قيّم جوزيّه گفته است:

«و امّا جانشينان آن حضرت (ص) دوازده نفر هستند. عدّه‌اى از علما و از جمله ابوحاتم و ابن حبان و غيره گفته‌اند: آخرين آنان عمر بن عبدالعزيز بوده است؛ به اين تركيب كه خلفاى چهارگانه، معاويه، يزيد بن معاويه، معاوية بن يزيد، مروان بن حكم، عبدالملك بن مروان، وليد بن عبدالملك، سليمان بن عبدالملك و سپس عمربن عبدالعزيز را شمرده‌اند. عمر بن عبدالعزيز در صدمين سال هجرى از دنيا رفت و اين قرن از بهترين قرنهاى امّت اسلام و دين در اين قرن، در نهايت عزّت و سربلندى بود و بعد از آن، مصيبتها و رنجها جهان اسلام را فرا گرفت».[٢]

نور بشتى مى‌نويسد:


[١] - عون المعبود فى شرح سنن ابى داوود: ١١/ ٢٤٦، شرح حديث ٤٢٧؛ كتاب المهدى، چاپ دارالكتب الاسلاميّه.

[٢] - عون المعبود فى شرح سنن ابى داوود: ١١/ ٢٤٥.