«چهارمين از فرزندان من كه پسر سيّده كنيزان است، متولّد مى‌شود و خداوند به وسيله او زمين را از هر ظلم و جورى پاك مى‌گرداند و او كسى است كه مردم در ولادتش شك مى‌كنند و اوست صاحب غيبت طولانى كه وقتى خروج مى‌كند، زمين به نور پروردگارش روشن مى‌شود».

در همين كتاب، از احمد بن زياد، از دعبل بن على خزاعى آمده است كه: بر امام رضا (عليهم السلام) وارد شدم و «قصيده تائيّه» را خواندم تا اين كه امام رضا (عليهم السلام) فرمود:

«إنَّ الامام بعدي، ابني محمّد و بعد محمّد، ابنه علي و بعدَ علي، ابنه الحسن و بعد الحسن ابنه الحجّة القائم و هو المنتظر في غيبته و المطاع في ظهوره و يملأ الأرض قسطاً و عدلًا كما ملئت جوراً و ظلماً و أمّا متى يقوم؟ فقد حدّثني أبي عن آبائه عن رسول الله (ص) قال: مثلُهُ كمثل الساعةِ لا تاتيكم الا بَغتَةً».[١]

«امامان بعد از من، محمّد بن على، على بن محمّد، حسن بن على و بعد از او پسرش حجّت قائم هستند. حضرت حجّت (عج) در غيبت است و در انتظار ظهور به سر مى‌برد و پس از ظهور، اطاعت مى‌شود و زمين را پس از آن كه از ظلم و جور پر شده است، از قسط و عدل پر مى‌كند و امّا اين كه چه وقت ظهور مى‌كند، پدرم از پدرانش از رسول‌الله (ص) نقل كرده‌اند كه ظهور او همانند وقوع قيامت است كه ناگهان واقع مى‌شود».

[١] - ينابيع المودّه: ٣/ ٣١٠،( باب هشتاد).