«در شريعت مطهّر مقرّر شده است كه ولايت صغير، صحيح نيست و در اين صورت چگونه عدّه‌اى احمق! و غافل! امامت فردى را پذيرفته‌اند كه تنها پنج سال از عمرش مى‌گذرد ...؟».[١]

اگر از منظر تاريخى به مسأله نگاه كنيم، مى‌بينيم كه حضرت مهدى (عج) درپنج سالگى امامت را بعد از وفات پدرش برعهده مى‌گيرد و اين بدان معناست كه او تمام شرايط روحى، علمى و جسمى را براى پذيرش اين وظيفه سنگين در دوران كودكى دارد.

شهيد صدر در اين مورد مى‌نويسد:

امامت در دوران كودكى از مسائلى است كه در بعضى از پدران بزرگوارش سابقه داشته است؛ امام جواد (عليهم السلام) امامت را در هشت سالگى بر عهده گرفت‌[٢] و امام هادى (عليهم السلام) در نُه سالگى‌[٣] امامت را بر عهده گرفت و امام عسكرى (عليهم السلام) در حالى كه ٢٢ سال از عمر شريفش مى‌گذشت، عهده‌دار مسؤوليّت امامت شد. چنان كه مشاهده مى‌شود، پديده امامت در دوران طفوليّت، در زمان ائمّه ديگر تجربه شده است‌

[١] - الصواعق المحرّقه: ٢٥٦، دارالكتب العلميّه.

[٢] - الفصول المهمّه، ابن صبّاغ مالكى: ٢٥٣؛ الارشاد شيخ مفيد: ٢/ ٢٧٤.

[٣] - التتمّة فى تواريخ الائمّه، سيّد تاج‌الدين عاملى( از علماى قرن يازدهم هجرى)؛ الصواعق المحرقه، ابن حجر: ٣١٣- ٣١٢. او در اين كتاب به گوشه‌اى از سيره و كرامات امام اشاره كرده است.