نظامهاى سلطه ايشان را حدّ اقل از جهت فكرى، دشمن خود مى‌دانستند؛ از اين رو، برخى را به قتل رساندند و برخى را به زندان افكندند وصدها نفر از ايشان در سياهچالها جان باختند؛ بنابراين، پيروان اهل بيت (عليهم السلام) براى حفظ اعتقادشان همواره بهاى گزافى را پرداخته اند؛[١] امّا از آن جا كه اين عقيده را بر حق مى‌دانستند، پاى آن ايستادگى مى‌كردند و براى تقرّب به درگاه خدا، شهادت و شكنجه را با آغوشى باز مى‌پذيرفتند.

٥- امامان شيعه كه داراى شرايط ويژه بودند، در كنار مردم زندگى مى‌كردند و از آنان كناره نمى‌گرفتند، مگر اين كه سلطه حاكم آنان را تبعيد، يا زندانى و رابطه مردم را با ايشان قطع مى‌كرد. اين مطلب را از خلال هزاران روايتى كه علما و مردم عادى از ائمّه نقل كرده‌اند و نيز مكاتبات ائمّه با ديگران فهميده مى‌شود.

همچنين امام با سفرهاى خود و با ارسال نمايندگان با مردم رابطه برقرار مى‌كرد و به شيعيان توصيه كرده بود كه پس از انجام مناسك حج به مدينه بروند[٢] تا امام زمان خويش را ملاقات نموده و

[١] - اعتقاد به ائمّه مشكلات فراوانى براى پيروان ايشان به همراه داشت و در كتاب مقاتل الطالبيين، تأليف ابوالفرج اصفهانى به گوشه‌اى از اين مشكلات اشاره شده است.

[٢] - ائمّه به شيعيان خود وصيّت مى كردند كه پس از اعمال حج، به زيارت ايشان بروند. براى مثال در اصول كافى: ١/ ٣٩٢، كتاب الحجّه، بابى با اين عنوان آمده است:« إنّ الواجبُ على الناسِ بعد ما يقضون مناسكهم أنْ يأتوا الإمام فيسألونه عن معالم دينهم ويُعْلِمونه و لايتهم و مودّتهم له».