در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ٦٤ - ويژگى دوم امامت در دوران طفوليت
طريق علمى، مفتضح و رسوا سازند تا شيعيان نيز به دنبال كار خود بروند، امّا مشاهده مىشود كه آنان هيچ گاه از اين طريق، وارد نشدهاند.
پس تنها دليل سكوت نظامهاى سلطه در مقابل فضيلت علمى ائمه (عليهم السلام) حتّى در دوران كودكى، يقين به افضليّت علمى آنان بوده است و از اين رو، با توسّل به زور و چماق مىخواستند كه ائمّه و پيروانشان را تار و مار كنند و هيچ گاه به مناظره علمى، تن در نمىدادند. از اين جا فهميده مىشود كه مقام امامت، انتصابى است كه خدا آن را به هر كس بخواهد اعطا مىكند و يك طفل، هر چه باهوش و نابغه باشد، نمىتواند به مناظره با بزرگان علمى يك امپراتورى بپردازد و آنان را محكوم كند و اين مقام امامت، در طفوليّت، همانند مقام نبوّت است كه در طفوليّت به حضرت يحيى اعطا شد؛ چنان كه خداى متعال مىفرمايد:
يَا يَحْيَى خُذِ الْكِتَبَ بِقُوَّة وَآتَيْنَاهُ الْحُكْمَ صَبِيّاً[١].[٢]
وقتى كه ثابت شد، امامت و نبوّت در زمان طفوليّت براى پيامبر و امام واقع شده است، در اين صورت، جايى براى اعتراض به امامت حضرت مهدى (عج) در زمان طفوليّت باقى نمىماند.[٣]
[١] - مريم( ١٩): ١٢.
[٢] - براى مطالعه بيشتر به كتاب تبصرة الولى فيمن رأى القائم المهدى، بحرانى؛ الارشاد، شيخ مفيد: ٣٤٥ و كتاب دفاع عن الكافى: ١/ ٥٣٥ از سيّد ثامر عميدى مراجعه نماييد.
[٣] - بحث حول المهدى، شهيد سيّد محمّد باقر صدر: ٩٩- ٩٣.