بنا بر آنچه گذشت: «انتظار اگر همزمان دارای سه عنصر نباشد صادقانه نخواهد بود: عنصر عقیدتی، عنصر روحی و عنصر رفتاری و بدون این سه عنصر انتظار دیگر معنی صحیح ایمانی خویش را نخواهد داشت و به نوعی بی توجهی خودخواهانه بدل خواهد گردید که بر همان منطق اصحاب حضرت موسی(علیه السلام)استوار است که گفتند: فَاذْهَبْ أَنْتَ وَرَبِّکَ فَقَاتِلا إِنَّا هاهُنَا قَاعِدوُن...»; (پس تو و پروردگارت بروید و بجنگید که ما اینجا به انتظار نشسته ایم...)[١]و نتیجه چنین اعتقادی تنها انتظار داشتن خیر و خوبی برای بشریت، اما بدون انجام هیچ عمل مثبتی است[٢].

از این رو می بینیم در روایاتی که در باره انتظار بحث کرده اند بر این نکته تأکید کرده اند که باید شناخت حضرت مهدی(علیه السلام)در دل و جان مؤمنان رسوخ کند و به عنوان جلوه ای از انتظارِ مؤمنان، ارتباط مستمر با آن وجود مقدس در نهاد آنان ریشه بدواند و در مقام عمل به ولایت آن حضرت معتقد گشته به شریعت کاملش چنگ زنند. و هر مؤمنی خود را به عنوان یکی از یاوران آن حضرت به حساب آورده، خود را به تمام صفات جهادی، عقیدتی و اخلاقی که برای شرکت در قیام بزرگ امام زمان - عجّل الله فرجه - لازم است بیاراید. که در غیر این صورت منتظر واقعی نخواهد بود.

«انتظار فرج دو گونه است: انتظاری که سازنده است، تحرک بخش است تعهد آور است، عبادت است، و بلکه بافضیلت ترین عبادت است و انتظاری که ویرانگر است، بازدارنده است، فلج کننده است و نوعی «اباحیگری» محسوب می شود. ...این دو نوع انتظار معلول دو نوع برداشت از ظهور عظیم تاریخی مهدی موعود(علیه السلام)است... برداشت قشری از مردم از مهدویت و قیام و انقلاب موعود(علیه السلام)این است که صرفاً ماهیت انفجاری دارد، فقط و فقط از گسترش و اشاعه و رواج ظلم ها، تبعیض ها، اخنتاق ها، حق کشی ها و تباهی ها ناشی می شود... آن گاه این انفجار رخ می دهد و دست غیب برای نجات حقیقت... از آستین بیرون می آید... پس بهترین کمک به تسریع در ظهور و بهترین شکل انتظار، ترویج و اشاعه فساد است...

از آیات استفاده می شود که ظهور مهدی موعود(علیه السلام)حلقه ای است از حلقات مبارزه اهل حق و اهل باطل که به پیروزی اهل حق منتهی می شود; سهیم بودن یک فرد در این سعادت موقوف به این است که آن فرد عملا در گروه اهل حق باشد...

[١] مائده/ ٢٤.

[٢] تاریخ الغیبة الکبری/ ٣٤٢.