١. حتمی بودن وجود کسی که خداوند تبارک و تعالی در هر عصر وی را شاهد بر اعمال بندگان قرار داده و به واسطه او بر اهل زمان و امّتش در روز قیامت احتجاج می کند. پس او امام زمان آن امت است که آنان را در قیامت به نام او فرا می خوانند و این شخص نیز یکی از افراد همان امت می باشد.

٢. این امامِ شاهد، گاه پیامبر است و گاه در زمان های فترت که پیامبری در آن ها نیست از اوصیای پیامبران می باشد. مانند عصر حاضر و عصرهای دیگری که پس از زمان حضرت خاتم الانبیاء حضرت محمد(صلی الله علیه وآله)آمده است. زیرا آیات، مطلق بوده و شامل همه زمان ها می شود; چنان که ظاهر آیه، همین مطلب را تأیید می کند. پس امامِ شاهد بر اعمال، در عصر حاضر ما نیز موجوداست.

٣. این امامِ شاهدِ زمان ما، باید زنده هم باشد و از آیه ای که قرآن کریم از زبان حضرت عیسی(علیه السلام)نقل کرده است، دلیل این مطلب روشن می شود.

٤. این امامی که شاهد بر اهل زمان خویش است باید مؤید به عنایت الهی بوده و از کسانی باشد که خداوند متعال گونه ای از ولایت تکوینی را به او اعطا کرده باشد تا وی به واسطه آن نیروی ولایی بتواند به درک حقیقت اعمال افراد امت خود که در روز قیامت به نفع یا ضرر آن ها شهادت می دهد قادر باشد و مظهر این تأیید و فضل الهی این است که قسمتی از علم کتاب یا همه علم کتاب در نزد او موجود باشد.

٥. از آنجا که ما در زمان خود چنین شخصی را با این مشخصات به صورت آشکار و ظاهر در روی زمین نمی بینیم ناچار باید معتقد به غیبت ظاهری او بشویم; یعنی باید اعتقاد پیدا کنیم که وی زنده است اما از چشمان ما غایب است و در همان حال غیبت به کارهایی می پردازد که وی را سزاوار مقام شهادت و احتجاج خداوند متعال بر ما در روز قیامت می گرداند.

٦. از طرق اهل سنّت و شیعه اثبات شده است که در نزد حضرت امام علی(علیه السلام)و پیشوایان از اولاد آن حضرت(علیهم السلام)علم الکتاب - به حسب آنچه قرآن کریم بدان تصریح کرده - موجود بوده است به گونه ای که بر کسی غیر آن بزرگواران منطبق نمی گردد.