از بعضی از روایات استفاده می شود که آن حضرت تورات و انجیل تحریف نشده را از غاری در انطاکیه بیرون می آورد و با آن ها با یهود و نصاری به بحث و محاجه می پردازد. آن حضرت همچنین زیور آلات بیت المقدس و مائده سلیمان را بیرون آورده و به بیت المقدس بازمی گرداند[١]و در این کار حضرت عیسی(علیه السلام)با آن حضرت همکاری می نماید; همو که: «به حضرت مهدی بر مسیحیان روم و چین احتجاج می کند»[٢]آنجا که فرستادگانی از یهود و نصاری پس از نزول آن حضرت به نزدش می روند و ادعا می کنند که از اصحاب و یاران او هستند اما حضرت عیسی(علیه السلام)آن ها را از خود رانده و تصریح می کند که اصحاب و یاوران او مسلمانان هستند و به جمع یاران مهدی(علیه السلام)می پیوندد[٣]همین امر باعث می شود که مسیحیان از اعتقاد به خدایی او بازگردند. حضرت عیسی به سفر حج نیز می رود و پس از مرگ در کنار رسول خدا(صلی الله علیه وآله)به خاک سپرده می شود[٤].

بعضی از روایات نیز آورده اند که حضرت مهدی - عجّل الله فرجه - تورات اصلی را از از کوه هایی در شام بیرون می آورد و به وسیله آن با یهودیان احتجاج می کند و گروه کثیری از آنان اسلام می آورند[٥]سپس تابوت سکینه را از دریاچه طبرستان بیرون می آورد و آن را در مقابل خود در بیت المقدس قرار می دهد و با این کار اکثر یهودیان اسلام آورده جز تعداد اندکی بر عناد و لجاجت باقی نمی مانند[٦].

نبرد با بدعت ها و نفی تحریف غالیان و باطل پویان

حضرت مهدی - عجّل الله فرجه - به صورت کامل، هرگونه تحریفی را از دامان دین می زداید و تمام بدعت هایی را که مسلمانان از قرن های دوری از ثقلین و سنت ناب نبوی و تعطیل این سرمایه های گرانبها به میراث برده اند زایل می نماید. هدف از ظهور آن بزرگوار این است: تا خداوند هر بدعتی را به واسطه او محو نموده و هر فتنه ای را به دست او بمیراند، خداوند به وسیله او دروازه هر خوبی را می گشاید و در هر بدی را می بندد[٧].

این اولین کاری است که آن حضرت به انجام می رساند احادیث شریف به عنوان یکی از مصادیق این امر به ویران کردن مقصوره هایی که بنی امیه بدعت ساختن آن ها را در مساجد باب کردند تا امام را از مأمومین جدا کنند اشاره دارند[٨]، آن حضرت همچنین مقام ابراهیم را به جای اصلی آن باز می گرداند[٩]و هر بدعتی را که در طول سال ها در مساجد ایجاد شده از آن ها زایل نموده، مساجد را به سنت اسلامی اول و روش محمدی باز می گرداند[١٠].

سیره اداری

حضرت مهدی - عجّل الله فرجه - برای اداره امور حکومتیِ مناطق مختلف زمین والیانی از بهترین و برگزیده ترین یاران خود برمی گزیند; کسانی که آراسته به بالاترین سطح لیاقت یک والی اسلامی می باشند; صفاتی چون دانش، فقه، شجاعت، پاکی و اخلاص[١١]، در عین حال آن حضرت دائماً کارهای آنان و روش پرداختن آنان به مأموریت هایشان را مورد بررسی و پیگیری قرار داده و آن ها را به شدت مورد محاسبه قرار می دهد: «از نشانه های مهدی این است که بر مأمورین حکومتی سختگیر، از نظر مالی بخشنده و بر بینوایان مهربان است»[١٢]در دوران آن حضرت: به نیکوکاری نیکوکاران افزوده شده و توبه بدکاران پذیرفته می گردد.[١٣]

[١] ابن حماد، ٩٨، سنن دانی/ ١٠١، سیوطی، الحاوی ٢ / ٧٥، سفارینی، لوائح ٢ / ٢، تاریخ بغداد ٩/٤٧١، عقد الدرر/ ١٤١.

[٢] غیبت نعمانی/ ١٤٦.

[٣] تاریخ بخاری ٧ / ٢٣٣، مسلم ٤/ ٢٢٥٣، ابن ماجة ٢/ ١٣٥٧، ترمذی ٤/ ٥١٢.

[٤] تاریخ بخاری ١ / ٢٦٣، ترمذی ٥ / ٥٨٨.

[٥] ابن حماد/ ٩٨، قندوزی، ینابیع المودّة ٣ / ٣٤٤.

[٦] ابن حماد/ ٩٩ ـ ١٠٠، عقد الدرر/ ١٤٧، القول المختصر/ ٢٤.

[٧] ملاحم سید ابن طاووس/ ٣٢.

[٨] اثبات الهداة ٣ / ٥٠٦.

[٩] اثبات الهداة/ ٥٢٧.

[١٠] اثبات الهداة/ ٥١٦ ـ ٥١٧.

[١١] اثبات الهداة/ ٣ / ٤٩٤.

[١٢] مسند ابن ابی شیبة ١٥ / ١٩٩، سنن دارمی/ ١٠١، حاوی سیوطی ٢ / ٧٧.

[١٣] مسند ابن ابی شیبة ١٥ / ١٩٩، سنن دارمی/ ١٠١، حاوی سیوطی ٢ / ٧٧.