به تعبیر روایات، انتظار صادقانه یک مؤمن برای ظهور امام زمانش، اخلاص او را افزایش داده، شک و تردید را از دامان ایمانش می زداید. حضرت امام جواد(علیه السلام)می فرماید: ...او را غیبتی است که روزهایش بسیار و مدتش طولانی خواهد بود در آن زمان، مخلصان انتظار فرجش را کشیده و اهل شک و تردید وی را انکار می کنند.[١]

و از آنجا که انتظار فرج ایمان به خداوند متعال و اخلاص در راه او و حسن ظن به حکمت آن ذات مقدس و رسیدگی او به امور بندگان را در انسان مؤمن تقویت می کند عجیب نخواهد بود که روایات، از زبان مبارک پیامبر اکرم(علیه السلام)آن را:«أحب الأعمال الی الله»;محبوبترین کارها در نزد خدا[٢]و در نتیجه:«أفضل أعمال أمتی[٣]»;برترین کارهای امت من بخوانند.

انتظار فرج، وابستگی و رابطه انسان را با خدای کریم، و ایمانش را به این که خداوند عز و جل بر کار خویش چیره و مسلط بوده و بر هر چیزی قادر و توانا است و با حکمت و رحمت امر بندگانش را تدبیر می نماید، مستحکم می سازد. این از مهمترین نتایجی است که صلاح انسان و امکان طی مدارج کمال او در آن است. و هدف از اکثر احکام شرعی و همه عبادات هم چیزی جز این نیست، بلکه این ایمان توحیدی شرط قبولی آن ها است و بدون آن، عبادات انسان، هیچ ارزشی نخواهد داشت. انتظار رسوخ دهنده این ایمان در قلب انسان است. این اثر مهم انتظار را در احادیث شریف این گونه می بینیم.

امام صادق(علیه السلام)می فرمایند: آیا شما را از اموری که خداوند عزّ و جلّ هیچ عبادتی را جز به واسطه آن ها نمی پذیرد آگاه نکنم؟... شهادت به این که خداوندی جز الله نیست و این که محمد بنده و فرستاده او است، اقرار به آنچه خداوند به آن امر فرموده است، ولایت ما و بیزاری از دشمنان ما - فقط ائمه - و تسلیم در برابر آنان، ورع و سختکوشی، وقار و آرامش و انتظار قائم(علیه السلام)...[٤].

روایات شریفه تصریح می کند که آراستگی به انتظار حقیقی - با توجه به آثار و نتایجی که به آن ها اشاره نمودیم - منتظر را به مقامات چندی نایل می گرداند. از آن جمله است مقام همراهی با حضرت مهدی(علیه السلام)که امام صادق(علیه السلام)در ادامه حدیث فوق به آن این گونه بدان اشاره فرموده اند: هر کس که از قرار گرفتن در زمره اصحاب قائم شادمان می شود باید انتظار بکشد.

[١] کفایة الأثر/ ٢٧٩، کمال الدین/ ٣٧٨.

[٢] شیخ صدوق، خصال ٢ / ٦١٠، کمال الدین/ ٦٤٥، تحف العقول/ ١٠٦.

[٣] کمال الدین/ ٦٤٤.

[٤] غیبت نعمانی/ ٢٠٠، اثبات الهداة ٣ / ٥٣٦.