قانون احوال شخصيه شيعه از آغاز تا انجام - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٩٨ - موضوع چهارم
چه حرمت) اگر مشقت آور شد، ساقط مىشود و حكم اولى از بين مىرود.
در اين قانون، حرام بود كه زن بدون اجازه شوهر خود، از خانه خارج شود. اما اگر براى زن مشقت بوجود مىآورد، مثلَا زن مريض است يا كار ضرورى ديگرى دارد كه اگر نرود دچار حرج و مشقت مىشود، در اينصورت مانعى براى بيرون رفتن زن وجود ندارد.
قيد دوم
(اين موضوع بسيار مهم است و توجه جدى شما را مىخواهد.) در بند دوم ماده يكصد و سى و سه قانون احوال شخصيه ذكر شده است كه اگر زن در موقع خواندن عقد، با شوهر خود شرط كند كه من شما را مىخواهم و خود را به عقد شما در مىآورم بشرط آنكه هر وقت خواستم از خانه بيرون بروم، اين شرط جايز است.
وقتيكه زن به شوهر خود مىگويد: «من بشرطى به عقد شما مىآيم كه در زندگى مشترك آينده من، هر وقت كه خواستم از خانه بيرون بروم نياز به اجازه شما نداشته باشم» در اينصورت مسلما اين شرط از دو حال خارج نيست.
اگر مرد قبول نكرد، ازدواج واقع نمىشود. امّا اگر مرد قبول كرد، در آنصورت حق مرد ساقط مىشود (چه شوهرش راضى باشد و چه راضى نباشد.) و زن مىتواند از خانه خارج شود. حالا از شما مىپرسم كه كجاى اين قانون براى زنها مشكل دارد؟ عقد نكاح مثل ساير حقوق