قانون احوال شخصيه شيعه از آغاز تا انجام - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٢٠٣
گفتند ماهم قبول داريم. اما طرف ديگر قضيه كيست؟ آيا آمريكايى ها خود شان به افغانستان آمدند؟ نه. آيا همسايه هاى ما آمدند كه مداخله كنند؟ نه. آنها در كشورهاى خود بودند. پس چه كسى مقصر است؟ مقصر اصلى پارهاى از احزاب جهادى هستند و من از نزديك در جريان قضايا بودم. شوراى رهبرى داشتيم و در جلسات صحبت مىشد. برخى از آنها خدا را فراموش كرده بودند. اين عده به فكر چوكى و منصب بودند.
بعضىها از من سوال مىكردند كه چرا شما اختلاف داريد؟ من شوخى مىكردم و مىگفتم اختلاف ما روى يك مسئله جزئى است و آن اينكه نُه حزب وجود دارد و يك چوكى رياست جمهورى. ما در اصل مسايل توافق داريم و همه مىخواهيم رئيس جمهور شويم، منتها از نظر رياضى عدد يك نمىشود بدون كسر، تقسيم بر نُه شود و چوكى رياست هم نمىشكند، اشتباه مابراين است كه عدد يك بر عدد نُه تقسيم مىشود ياخير؟!
مشكل عمده اينجا وجود داشت كه عدهاى از رهبران، چوكى رياست جمهورى مىخواستند و قضيه دين و مصلحت كشور مدّ نظر نبود، بنابراين خود ما خراب كرديم و خود ما مقصر هستيم «إِنَّ اللَّهَ لا يُغَيِّرُ ما بِقَوْمٍ حَتَّى يُغَيِّرُوا ما بِأَنْفُسِهِمْ»[١] خدا به ما عظمت داد. عزت داد.
[١] - رعد/ آيه ١١