قانون احوال شخصيه شيعه از آغاز تا انجام - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٣٩ - جلسه اول تصرف بعض از مواد قانون احوال شخصيه شيعه توسط مجلس نمايندگان ١١/ ١١/ ١٣٨٧ ه ش تالار سخنرانى هاى حوزه علميه خاتم النبيين (ص)
براى برادران و خواهران محترم اهل سنت كه اكثريت قاطع مسلمانان سنى، پيرو مذهب حنفىاند و فقه جعفرى را براى اهل تشيع.
ما فقه حنفى را فقه معتبر ميدانيم هرچند در بعضى از موارد فقهى اختلاف داريم. ولى به آن احترام قائليم چون اختلاف، اختلاف اجتهادى است و مشروعيت هم دارد. زيرا اختلاف مجتهدين در چارچوب مقررات اسلامى، خود داراى مشروعيت است. فرق نمىكند كسى به آن عمل بكند و يا عمل نكند. باور نداشتن فقط در حدودى است كه كسى فقه مذهب خود را بر فقه مذهب ديگر ارجح و بهتر مىداند و اين به آن معنا نيست كه آنرا باطل بداند.
شريعت اسلامى قبول نمىكند كه پيرو يكى از مذاهب اسلامى، فقه مذهب خود را بر تمام مذاهب تحميل نمايد. لذا براى چه ديگر مذاهب اسلامى را باطل ميدانيد؟ مگر حديث بخارى را فراموش كردهايد كه مىفرمايد: «وقتيكه يك مجتهد زحمت مىكشد و اجتهاد مىكند از دو حالت خارج نيست؛ يكى اينكه بخاطر اشتباه خود، از واقع بدور مىافتد، واقعيت را استنباط نمىتواند و به اشتباه مىرود. دوم اينكه؛ به واقعيت ميرسد واستنباط درست مىكند.» درهر دوصورت، خدا به آن مجتهد اجر مىدهد. منتها اگر به واقعيت رسيد، خداوند به او دو اجر ميدهد. يك اجر براى بدست آوردن واقعيت و اجر ديگر براى اينكه زحمت كشيده است.