قانون احوال شخصيه شيعه از آغاز تا انجام - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٤٠ - جلسه اول تصرف بعض از مواد قانون احوال شخصيه شيعه توسط مجلس نمايندگان ١١/ ١١/ ١٣٨٧ ه ش تالار سخنرانى هاى حوزه علميه خاتم النبيين (ص)
اما اگر به واقعيت نرسيده و در استنباط خود دچار اشتباه شده باشد بازهم خداوند بخاطر زحمات متحمل شده او، يك اجر به او مىدهد. احكام فقهى و اختلافى هيچ كدام از قطعيات اسلامى نيست. اينها همه احكام اجتهادىاند و تابع نظر مجتهدين.
در اسلام اختلاف انظار مجتهدين بزرگوار كه طبق قوانين شرعى استنباط كرده اند، مشروعيت دارد. عمل كردن به يك فقه بخاطر اينكه اهل هر مذهب به احكام فرعى خود ارجحيت ميدهند يك حرف است. اما باور داشتن به فقه اسلامى، موضوع ديگرى است. فقه اسلامى با همهى تنوع واختلافاتى كه دارد باعث غناى فقه شده. از اينرو اكنون به هزاران كتاب رسيده و همه چيز را بيان كرده است. همه اينها از اختلاف آراى مجتهدين بدست آمده است.
من نمىخواهم بگويم كه هر كسى بيايد و نظر دهد، نظرش مشروع است، وتكثرگرايى را به آن معناى غلطش معنا كنيم. نه، كسى بايد در فقه نظر بدهد كه مجتهد و متخصص باشد. قدرت اجتهاد را داشته باشد و بر اساس همان موازين و مبادى اصولى كه مسلمانان در اصول فقهى خود دارند، بايد استنباط كند. وقتيكه استنباط در چوكات اصول فقه صورت گرفته باشد بايد همه به آن باور داشته باشند. همهى آنها براى پيروان آنها مشروع است. مرحوم شيخ محمود شلتوت، شايد پنجاه سال قبل يا بيشتر بود كه نوشت؛ فقه شيعه مثل فقه ساير مذاهب