قانون احوال شخصيه شيعه از آغاز تا انجام - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ١٠٤ - موضوع چهارم

بعضى اوقات زن عذر دارد. ماه رمضان است و روزه دارد يا در سفر حج و در احرام است (چه احرام حج و چه احرام عمره فرق نمى‌كند) در اينجا حرام است كه مرد از زن خود تقاضاى استمتاع جنسى نمايد.

فقه اسلامى در هر مورد براى انسان سهولت را در نظر گرفته است. وقتى زن عادت ماهانه دارد و يا در مسجد اعتكاف دارد يا در نفاس است، حق مرد ساقط مى‌شود و بر مرد حرام است كه زن را بر آميزش جنسى مجبور كند. و همچنين اگر زن عذرى عقلى داشته باشد. مثلا مريض است و آميزش جنسى براى او مشقت دارد، دراين صورت جايز نيست كه بر او حرج روا داشته شود. «وَ ما جَعَلَ عَلَيْكُمْ فِي الدِّينِ مِنْ حَرَجٍ»؛ در دين حرج نيست و حق شوهر ساقط مى‌شود. اگر داكتر متخصص به زن بگويد كه آميزش جنسى براى شما ضرر دارد؛ باز هم حق شوهر ساقط مى‌شود و ضرر زدن مرد به زن حرام است.

از نظر دين مبين اسلام، زن نه تنها برده و مملوك شوهر نيست بلكه مثل مرد، يك انسان مستقل و داراى اراده است. بنا براين اگر زن شرعا و يا عقلا عذر داشته باشد، حق شوهر بر او ساقط مى‌شود و بر مرد جايز نيست كه بر زن تحميل كند.

حالا اگر روى مطلق رغبت صحبت كنيم كه زن نه عذر شرعى داشته باشد و نه عذر عقلى و طلب استمتاع هم بطور متعارف باشد، باز هم زن از آميزش با شوهرش سر پيچى كند، حكمش چيست؟