قانون احوال شخصيه شيعه - مقدمه از محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٨٧ - ماده يكصد و نود و پنجم

١) اندازه ثلث موصى به، با نظر داشت زمان فوت موصى و بعد از پرداخت ديون، واجبات شرعى، مصارف تجهيز، نگهدارى تركه، حق الزحمه وصى و ساير موارد پيش‌بينى شده در اين قانون، از اصل تركه تعيين مى‌شود.

٢) هر گاه وصيت جهت انجام واجبات شرعى (خمس، زكات، مصرف حج واجب با اداى ديون و امثال آن‌ها) باشد، از اصل تركه پرداخت مى‌شود، حتى اگر تمام تركه را شامل شود، مگر اين كه موصى پرداخت آن‌را از ثلث تركه تصريح كرده باشد. هرگاه وصيت از ثلث تركه تكميل نشود، در اين صورت متباقى از اصل تركه پرداخت مى‌گردد.

اثبات وصيت‌

ماده يكصد و نود و سوم:

١) وصيت از طرق ذيل اثبات مى‌شود:

١- اقرار اشخاص ذينفع و وارث.

٢- شهادت دو مرد عادل يا يك مرد و دو زن عادل يا يك مرد عادل همراه با قسم موصى‌له در خصوص وصيت تمليكى.

٣- موجوديت وصيت‌نامه به خط و امضاى موصى به طور اطمينان بخش.

٢) تمام متعلق وصيت تمليكى با اداى شهادت چهار زن عادل و نصف آن با اداى شهادت دو زن عادل و ربع آن با اداى شهادت يك زن عادل قابل اثبات است ولى وصيت عهدى تنها با شهادت دو مرد عادل اثبات مى‌شود.

٣) هر گاه عده‌اى ورثه و اشخاص ذينفع به وصيت اقرار نمايند، وصيت صرف در مورد مقرين نافذ مى‌باشد، مگر اين كه داراى شرايط اثبات وصيت نباشند.

فصل دوم: ارث‌

تعريف ارث و تركه‌

ماده يكصد و نود و چهارم:

١) ارث انتقال تركه متوفى به اقارب او مطابق احكام اين قانون مى‌باشد.

٢) تركه: اموال و حقوق مالى قابل انتقال است كه بعد از مرگ طبيعى يا حكمى شخص انتقال مى‌يابد مانند حق خيار، حق شفعه و امثال آن و همچنين ديون و تعهدات او.

٣) تركه قبل از اداى ديون و تعهدات متوفى و اداى سهم الارث و ارثان، داراى شخصيت حقوقى است.

اسباب ارث‌

ماده يكصد و نود و پنجم:

١) اسباب ارث قرار ذيل است:

١- نسب ميان متوفى و اقارب او.