٤) هرگاه نكاح به سبب طلاق، ارتداد يا عنن مرد قبل از دخول، انحلال يابد، در صورت عدم تعيين مهر، زوجه مستحق مهر المتعه است. ولى هر گاه انحلال نكاح به سبب مرگ يكى از زوجين، ارتداد يا عيب زن باشد، در صورت عدم تعيين مهر، قبل از عقد و بعد از آن، قبل از دخول، زوجه مستحق مهر نمى‌گردد.

٥) هر گاه عقد نكاح به سبب وجود موانع آن، قبل از دخول باطل گردد، در صورت عدم تعيين مهر، زوجه مستحق چيزى نمى‌گردد، ولى بعد از دخول مستحق مهر المثل مى‌باشد، مشروط بر اين كه از پنجصد درهم (مهر السنه) بيشتر نباشد. ولى اگر زوجه علم به حرمت داشته باشد، در اين صورت مستحق مهر نيست.

شرط عدم مهر المسمى در ضمن عقد

ماده يكصد و دوازدهم:

شرط عدم تعين مطلق مهر در ضمن عقد، باطل و مبطل آن است، ولى شرط عدم مهر المسمى جايز بوده و در حكم موردى است كه مهر تعيين نشده باشد. ولى اگر عدم تعيين مهر المثل را بعد از دخول شرط كند، در اين صورت شرط و عقد هر دو باطل است.

تفويض تعيين مهر

ماده يكصد و سيزدهم:

١) هرگاه صلاحيت تعيين اندازه مهر به زوج يا شخص ثالث تفويض گردد، آن‌جا مى‌توانند مقدار آن‌را تعيين نمايند، ولى اگر صلاحيت تعيين مهر به زوجه واگذار شده باشد، در اين صورت او نمى‌تواند بدون رضايت زوج، بيشتر از مهر السنه تعيين نمايد.

٢) هر گاه صلاحيت تعيين مهر، به زوج يا زوجه واگذار شود و آن‌ها قبل از تعيين مهر و قبل از دخول فوت نمايد، زوجه مستحق مهر المتعه است، ولى اگر صلاحيت تعيين مهر به شخص ثالث واگذار شود و او قبل از دخول فوت كند، در اين صورت، داور جديد تعيين مى‌گردد و يا حود زوجين با تراضى، مهر را معين مى‌كنند، ولى اگر شخص ثالث بعد از دخول بميرد، در اين صورت زوجه مستحق مهر المثل مى‌گردد.

٣) هر گاه شخصى كه صلاحيت تعيين اندازه مهريه او تفويض شده است، از تعيين آن امتناع ورزد، محكمه او را به تعيين مهر ملزم و يا با تراضى زوجين داور جديد تعيين مى‌شود، يا اين كه طرفين با تراضى، اندازه مهر را تعيين مى‌نمايند.

اختلاف ناشى از مهر

ماده يكصد و چهاردهم: