٤) هرگاه موصى له در حيات يا بعد از فوت موصى و قبل از قبول فوت نمايد، ورثه موصى‌له حق قبول يا رد وصيت را حايز مى‌گردند. مگر اين كه موصى در صورت حيات، از وصيت خود رجوع كند.

٥) ولى حمل بعد از تولد و ولى صغير و مجنون و سفيه، مى‌توانند مطابق با احكام اين قانون وصيت به نفع مولى عليه را رد يا قبول كنند.

٦) رد وصيت از طرف مفلس بعد از صدور حكم ممنوع التصرف شدن او، از طرف محكمه صحيح است.

٧) منافع موصى به در فاصله فوت موصى تا قبول موصى‌له، (اعم از اين كه محصور و مشخص باشد، يا غير محصور) حق موصى‌له مى‌باشد.

٨) در صورتى كه كه تأخير موصى له در رد يا قبول موصى‌به، به زبان ورثه باشد، محكمه موصى‌له را ملزم به اتخاذ تصميم فورى در مورد رد يا قبول آن مى‌نمايد.

٩) هرگاه موصى به كلى باشد، مصادق آن از طرف ورثه تعيين مى‌گردد، مگر اين كه در وصيت طورى ديگر تصريح شده باشد.

١٠) حمل، موصى له واقع مى‌شود، مشروط بر اين كه زنده متولد شود، ولى اگر بعد از وضع حمل بميرد، وصيت به ورثه او تعلق مى‌گيرد و اگر حمل، مرده تولد شود، در اين صورت وصيت باطل مى‌گردد.

١١) هرگاه موصى‌له مطلق باشد، تعيين آن با وصى و گرنه با وارث است و در صورتى كه موصى‌له وصيت را رد نمايد و ثابت شود كه تعيين موصى‌له از باب تمثيل بوده و نه تعيين، موصى‌به، به شخص ديگرى از همان صنف داده مى‌شود.

١٢) موصى‌له وارث يا بيگانه بوده مى‌تواند.

١٣) هر گاه موصى به در خلال فاصله زمانى مرگ موصى تا قبول موصى‌له تلف شود، در صورتى كه موصى به عين معين باشد، وصيت باطل بوده و در غير آن از تركه موصى پرداخته مى‌شود.

١٤) هرگاه موصى به، غير مشخص باشد، تعيين آن از طرف ورثه صورت مى‌گيرد، ولى اگر چيزى ذكر شود، شش يكه تركه داده مى‌شود، اگر لفظ سهم را به كار برده، هشت يكه و اگر لفظ جزء را به كار برده باشد، ده يكه مال به موصى له داده مى‌شود.

١٥) هر گاه منافع عينى، موصى‌به باشد، عين، يه ورثه منتقل مى‌شود در اين صورت مصارف نگهدارى آن از منافع موصى‌به پرداخت مى‌شود.

وصيت عهدى‌

ماده يكصد و هشتاد و ششم:

١) هرگاه منافع عينى از مدنى معين، موصى به قرار گيرد، ولى آغاز استفاده از آن مشخص نشده باشد، تعيين آغاز استفاده از آن از طرف ورثه صورت مى‌گيرد.