قانون احوال شخصيه شيعه - مقدمه از محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٣٥ - مجنون

فصل چهارم: حجر

تعريف و اقسام حجر

ماده بيست و پنجم:

١) حجر به مفهوم اين فصل، عبارت از فقدان يا نقصان اهليت شخص است، براى تصرف در اموال و حقوق مالى كه موارد آن را اين قانون تعيين مى‌كند.

٢) محجور شخصى است كه به علت نداشتن توان متعارف عقلى در اداره اموال به صورت واقعى يا ادعايى از تصرف در اموال و حقوق مالى خود ممنوع مى‌باشد.

٣) حجر به دو قسم مى‌باشد:

١- مسلوب العباره: شخصى است كه فعل و قول او در عقود و ايقاعات باطل مى‌باشد.

٢- حجر فعلى: شخصى است كه حق تصرف در اموال و حقوق مالى خود را نداشته باشد.

اسباب حجر

ماده بيستم و ششم:

١) اسباب حجر عبارت است از:

١- صغر.

٢- جنون.

٣- سفه.

٤- افلاس.

٢) محكمه مى‌تواند با رعايت مصالح، اشخاصى را كه تصرفات ايشان در اموال‌شان غير عقلانى باشد، از همه يا قسمتى از تصرفات‌شان محجور اعلان نمايد.

سن رشد

ماده بيست و هفتم:

١) سن رشد براى پسر و دختر سن مندرج ماده نود و چهارم اين قانون مى‌باشد. اثبات رشد قبل از سن مذكور عند الضرورت در محكمه صورت مى‌گيرد.

٢) رشد سن بلوغ براى انجام تكاليف عبادى بر اساس فتواى معتبر فقهى عمل مى‌گردد.

مجنون‌

ماده بيست و هشتم:

١) جنون: عبارت از عارضه‌اى است كه موجب اختلال عقد و اراده و فقدان شعور متعارف در انسان گرديده و به دو قسم مى‌باشد:

١- جنون دوره‌اى.

٢- جنون دايمى.