قانون احوال شخصيه شيعه - مقدمه از محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ١٠٠ - اركان وقف

وارثانى كه به قايم مقام درجه مقدم از خود ارث مى‌برند، بايد واجد شرايط ذيل باشند:

١- وارث قايم مقام بايد اقرب به متوفى باشد به اين ترتيب كه نزديك‌ترين نسل به نسل بى‌واسطه به متوفى باشد.

٢- قايم مقام از ارث محروم نباشد.

٣- شخصى از صنف نسلى كه بى‌واسطه به متوفى مى‌رسد، زنده نباشد.

٤- نسلى كه به قايم مقام او ارث برده مى‌شود، از ارث محروم نباشد. لكن اگر فرزند متوفى كافر باشد، پسر مسلمان او از جد خود ارث مى‌برد.

٥- نسلى كه به قايم مقام او ارث برده مى‌شود قبل از مورث فوت نكرده باشد.

ديه ميت‌

ماده دو صد و نوزدهم:

١) ديه ميت به هر علتى كه باشد مانند تركه ميت است كه بعد از اداى دين و وصيت به ورثه مى‌رسد، ولى اقارب مادرى مانند برادران و خواهران و خاله‌ها و ماماها و اجداد مادرى ميت از آن ارث نمى‌برند.

٢) هرگاه مقتول به عبيد، جز امام، وارثى نداشته باشد، نايب امام حق مطالبه قصاص يا گرفتن ديه را به شرط رضاى قاتل دارد ولى اگر قاتل به دادن ديه راضى نشود، نايب امام صرف حق قصاص را دارد.

٣) هرگاه جنايتى بعد از فوت بر ميت صورت گيرد، ديه آن جنايت به ورثه نمى‌رسد، بلكه به دين ميت و گرنه در امور خيريه به نام ميت مصرف مى‌شود.

اموال اختصاصى به پسر بزرگتر

ماده دو صد و بيستم:

لباس‌هاى ميت و انگشتر و قرآن و شمشير ميت به پسر بزرگش مى‌رسد و ساير ورثه در آن‌ها حقى ندارد، مگر اين كه دين ميت به مقدار تمام تركه باشد و يا ميت به عين اموال مذكور وصيت كرده باشد، اگر ميت به ثلث تركه وصيت كرده باشد، ثلث مذكور از همه تركه به شمول حبوه (اموال اختصاصى به پسر بزرگتر) بيرون مى‌شود. اگر به جاى شمشير يك يا دو تفنگ بود، بايد بين پسر بزرگتر و ساير ورثه مصالحه شود. اگر پسر بزرگتر دو تن بودند، در حبوه مشترك مى‌شوند، بزگترى پسر به پيشتر منعقد شدن نطفه او نبوده بلكه به پيشتر تولد شدن وى مربوط مى‌باشد.

فصل سوم: و انتفاع منافع‌

تعريف وقف‌

ماده دو صد و بيست و يكم:

وقف، تحبيس عين ما، و تسبيل منافع آن بوده و داراى شخصيت حكمى مى‌باشد.

اركان وقف‌