قانون احوال شخصيه شيعه - مقدمه از محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٧٦ - انفاق عين نيازمندى

٤) در صورت عادت زوجه به خادم يا اقتضاى شأن او يا به سبب مرض يا نقصان عضو زوجه و اقاربى كه نتوانند كارهاى مربوط خود را انجام دهند، نفقه دهنده ملزم به انجام كارهاى آن‌ها با استخدام خادم مى‌باشد.

ابراء نفقه‌

ماده يكصد و شصت و هشتم:

زوجه و اقارب مى‌توانند ذمه نفقه دهنده را نسبت به نفقه سابق كه به خاطر امتناع نفقه دهنده يا ساير اسباب اداء نشده، ابراء نمايند.

تلف شدن نفقه‌

ماده يكصد و شصت و نهم:

هرگاه نفقه بعد از تسليم به مستحق آن، بدون تقصير تلف گردد، نفقه دهنده ملزم به پرداخت مجدد آن مى‌باشد، مگر اين كه گيرنده، زوجه بوده و تمكن مالى داشته باشد. مسئوليت مدنى مستحق نفقه دهنده در مقابل نفقه موجب تهاتر نمى‌گردد، مگر زوجه، مشروط بر اين كه استطاعت داشته باشد.

وجوب كفائى نفقه‌

ماده يكصد و هفتادم:

اقاربى كه از يكديگر ارث مى‌برند، ولى مطابق احكام اين قانون ملزم به پرداخت نفقه همديگر نمى‌باشند، در صورت عدم موجوديت نفقه‌دهنده، پرداخت نفقه ضرورى‌شان به منظور حفظ نفس محترمه، بالاى خويشاوندان و ساير اقارب و بلكه بر همه مردم واجب كفايى مى‌باشد.

اختلاف ناشى از نفقه‌

ماده يكصد و هفتاد و يكم:

١) هر گاه زوج مدعى اداى نفقه و زوجه منكر آن باشد، در صورت عدم موجوديت دليل، قول زوجه با قسم معتبر مى‌باشد.

٢) هر گاه زوجه ادعاء نمايد كه زوج او را از منزل اخراج نموده، يا با اجازه او خارج شده است، اما زوج مدعى نشوز زوجه باشد، در اين صورت زوجه بايد ثابت كند، در غير آن قول زوج با قسم معتبر مى‌باشد.

انفاق عين نيازمندى‌

ماده يكصد و هفتاد و دوم:

هرگاه معلوم شود كه اقارب، مال انفاق شده را در راه نامشروع و خلاف قانون مصرف مى‌نمايند، (شراب خمر، تهه مواد مخدر و امثال آن) نفقه آن‌ها منحصراً با پرداخت عين نيازمندى تأمين مى‌گردد.