دفاع مشروع ما - انجمن فرهنگ اسلامى - الصفحة ٥٣ - بازهم درباره توسل از همين كتاب
مفسر مشهور اهل سنت در تفسير روح المعانى خود، ج ١/ ٢٣٦ در ذيل آيه؛ «فَتَلَقَّى آدَمُ مِنْ رَبِّهِ كَلِماتٍ فَتابَ عَلَيْهِ» مى گويد: آدم ديد كه نام حضرت نبى كريم اسلام (ص) در پايه عرش نوشته بود به او توسل جست و خداوند آدم را بخشيد.
به روايت حضرت عمر (رض) وقتى كه آدم مرتكب خطيئه شد از بهشت بيرون رانده شد در قوائم عرش نام آنحضرت (ص) را ديد و به حق او سؤال نمود[١] و نيز به آيه مباركه «وَ ما أَرْسَلْناكَ إِلَّا رَحْمَةً لِلْعالَمِينَ» هر دو از توسل استدلال شده. زيرا معناى رحمت همين است كه مردم از وجود او ارشاد شونده و گناه كاران به وسيله او مورد آمرزش خداوند قرار گيرند.
سالى اهل مدينه مبتلا به قحطى شدند. بى بى عايشه (رض) [گفت]: برويد نظر كنيد به قبر نبى اكرم (ص) ... فى الحال باران شروع شد.[٢]
صاحب «فتح القدير» در باب حج مى گويد: از خداوند حاجت خود را سؤال كند در حاليكه متوسل الى الله به حضرت نبى الله باشد. ج ٣/ ٩٥.
ملا على قارى و شاه ولى الله: از آداب دعا تقديم ثناء بر خداوند و توسل به حضرت نبى بزرگوار (ص) است كه دعا قبول مى شود، مرقات المفاتيح ٢/ ٣٤٨ و حجة الله البالغة ٢/ ٦.
[١] . روايت كرده اين حديث را بيهقى و طبرانى در معجم الصغير و ابونعيم حاكم و ابن عساكر و تفسير روح البيان، ج ٢/ ٣٧٠ و ج ٧/ ٢٣٠ و معارج النبوة، ج ١/ ٥٧ و ارشاد الطالبين/ ١٨٩ و تفسير قرطبى، ج ١/ ٣٢٤ و فتوح الشام، ج ٢/ ١٨١ و مستدرك، ج ٣/ ٦١٥ و روح البيان، ج ١/ ١١٣ و تفسير تبيين الفرقان، ج ٢/ ٣٤٠ و غيره از كتاب تبرك و توسل/ ٣ و ٤.
[٢] . تبرك و توسل/ ٨ به نقل از ٥ كتاب از مؤلفات علماى اهل سنت.