دفاع مشروع ما - انجمن فرهنگ اسلامى - الصفحة ١١٣ - موضوع توضيحى

مربوب و مطيع و محبوب حق تعالى است نه به عنوان «رب»، تا شرك لازم آيد. بلى اگر كسى اعتقاد كند كه انبياء و اولياى خدا سرپرستى ما را در دست دارند و پاره اى از حوادث روزمره به دست آنان برآورده مى شود و براى ما «نافع» و «ضار» هستند، اين شخص مشرك مى شود. چنانچه از آيه سوم سوره مباركه زمر دانسته مى شود: «وَ الَّذِينَ اتَّخَذُوا مِنْ دُونِهِ أَوْلِياءَ ما نَعْبُدُهُمْ إِلَّا لِيُقَرِّبُونا إِلَى اللَّهِ زُلْفى‌ ...»؛ و كسانيكه غير از خدا سرپرستانى رابرگزيده اند (ميگويند) ما سرپرستان خودرا نمى پرستيم مگر ا ينكه ما را به سوى الله تعالى نزديك گرداند.

اين بت پرستان، بتهاى خود را سرپرست خود مى دانستند و پاره اى از حوادث روزمره را از تأثير آنها مى دانستند و گرنه سرپرستى آنها مفهوم و معنايى نداشت، توسّل به آنان و تذلّل نزد آنها عبادت است و موجب شرك هرچند كه به خداى خالق آسمانها و زمين و كائنات هم ايمان داشته باشند.

سلفيهاى افراطى در مورد شرك بودن توسّل، دو دليل بيان داشته اند: بعضى مى گويند توسّل و وسيله قرار دادن مخلوق نزد خالق غلط است خداوند به بنده خود از هر وسيله و هر مخلوق نزديك تر است (نزديك تر از شاهرگ) بعضى ديگر مى گويند توسل به غير در مورديكه او قدرت آن كار را داشته باشد، هيچ اشكالى ندارد؛ آنچه كه موجب شرك مى شود توسّل و استعانه بغير خدا در امريست كه براى آن غير، مقدور نباشد و قهراً به عنوان خدا به او نگاه مى كند كه موجب شرك مى شود و اين موضوع را محمدبن عبدالوهاب در كتاب خود نوشته كه قبلا گذشت.

از آنچه كه توضيح داديم بطلان هر دو استدلال روشن مى شود، زيرا توسّل و تذلّل به غير خدا اگر به عنوان ربوبيت آن غير، نباشد نه حرام‌