دفاع مشروع ما - انجمن فرهنگ اسلامى - الصفحة ١١٢ - موضوع توضيحى
بلكه لازم مى آيد كه خداوند انسانها را بر طبيعت و فطرت شرك آفريده باشد چه فرزندان در دروه طفوليت براى شير خوردن و غذا وغيره در برابر مادر و پرستار تذلل مى كنند، و اين تخيل درست در نقطه مقابل قرآن است كه خلقت انسان را بر اساس توحيد ميداند: «فِطْرَتَ اللَّهِ الَّتِي فَطَرَ النَّاسَ عَلَيْها» و فرموده آنحضرت (ص)
: كُلُّ مَولُودٍ يولَدُ عَلَى الفِطرَةٍ.
پس نتيجه اينكه مطلق تذلّل (وياتعلق قلبى) به غير، عبادت گفته مى شود تا به صاحب آن اتهام شرك بست و به جان و مال او تعدّى نمود، كه افراطى ها چنين مى كنند. نعوذبالله منه.
و عين همين استدلال در مورد آيه مباركه «أَذِلَّةٍ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ أَعِزَّةٍ عَلَى الْكافِرِينَ» (المائده/ ٥٤) نيز جارى مى شود، در حاليكه خداوند صاحب آن تذلّل در مقابل مؤمنان را محبوب و محبّ خود اعلام فرموده است. بلى تذلّل در مقابل فرد يا چيزى به عنوان «رب» عبادت است و در برابر غير خدا موجب «شرك» مى گردد.
يك بحث فرعى: آيا اگر كسى خداوند را به عنوان واجب الوجود و يا موجود سرمدى (ازلى و ابدى) بدون عنوان ربوبيت عبادت كند اين عبادت صحيح است يا باطل؟
در جواب ميگوييم: اگر عنوان ربوبيت در آيات قرآنى، حيثيتِ عنوان «طريقى» به سوى ذات مقدسه او را داشته باشد، عبادت مذكور صحيح است. و اگر عنوان «موضوعى» باشد عبادت مذكور باطل است. (دقت شود.)
از اين بيان به روشنى به دست مى آيد كه توسل به انبياء (ع) و اولياء و علماى متقى و متورع چه زنده باشند و چه مرده هيچ اشكالى ندارد و همچنين رفتن به سر قبور آنان چون اين توسّل و تذلّل به عنوان عبد