دفاع مشروع ما - انجمن فرهنگ اسلامى - الصفحة ٥٥ - بازهم درباره توسل از همين كتاب

و صالحين از اولياء و شهداء و صديقين در حيات و ممات شان جايز است كه بگويند خدايا من توسل مى جويم به سوى تو به فلانى كه دعاى مرا قبول كنى و حاجتم را برآورده كنى و امثال اينها. اما مع الأسف صاحب كتاب «دلائل امام اعظم (ره)» كه افتراى بزرگ را به امام اعظم بسته نموده و خود را به ديوبندى نقشبندى هم منسوب كرده بلكه مجهول الهوية صرف است ... من افتى بغير علم لعنته ملائكة السماء و الارض؛ هركس مانند اين سلفى كه به دروغ خود را حنفى قلمداد كرده بدون علم فتوى دهد ملائكه آسمان و زمين او را لعنت مى كند.

علامه ابن عابدين شارح در مختار مى گويد: «وإنّى أسئَلُهُ تَعالى مُتَوَسِّلًا إلَيهِ بِنَبيِّهِ المُكَرّم صَلَّى الله عَلَيهِ وَ سَلَّم وَ بِاهل طاعَتِهِ مِن كُلِّ ذى مقامٍ عَلىّ مُعَظَّم وَ بِقُدوَتِنا الامام الأعظم ان يسَهِّل عَلَىّ ذلِك». او براى تسهيل تأليف كتاب خود به حضرت پيامبر (ص) و به اهل طاعة الله و به امام ابوحنيفه (ره) توسل جسته است.[١] در صفحه ٥٦ و ٥٧ تبرك و توسل مى گويد: همچنين تقسيم نمود موى مباركش را بين اصحاب تبركاً (مسلم، ج ٢/ ٢٥٦)

امام نووى در تشريح دو حديث مسلم مى گويد و فيه التبرك بآثارِالصّالِحِين الى آخركلامه. طحاوى در طلب شفاعت مى گويد: نَطلُبُ مِنكَ الشَّفاعَةَ يا رَسُولَ الله؛ از تو طلب مى كنيم شفاعت را يا رسول الله (صفحه ٧١ توسل و تبرك)

توجه‌

ما از مطالب كتاب تبرك و توسل مولوى رحمانى را كه ٢٤٩ صفحه‌

[١] . تبرك و توسل، ص ٢٤.