ممكن است در اين‌جا خواننده بپرسد كه در زندگانى مؤمنين نيز طغيان و تجاوز و بى‌نظمى بحد وافر وجود دارد، بنابراين ايمان هم نمى‌تواند جلو بدبختيهاى اجتماعى را بگيرد.

در جواب اين سوأال بايد بگوييم كه مراد ما از مؤمنين كسانى‌اند كه واقعا ايمان دارند و ايمان انان در جان آنان تاثير دارد نه مدعيان ايمان كه بوسيله اقرار زبانى گفته مى‌شوند.

قرآن مى‌فرمايد كه بيابانيها ادعا دارند كه ايمان آورده‌اند به پيغمبر اكرم (ص) امر مى‌كند كه به آنان بگو شما ايمان نياورده‌ايد هنوز ايمان در دلهاى شما داخل نشده است بگوئيد مسلمان شده‌ايم، اقرار فقط اسلام را مى‌آورد نه ايمان را علماء و مبلّغين اگر ضعف ايمان مسلمانان را برطرف كنند، آنگاه آثار مثبت ايمان را در جامعه خود احساس خواهيم كرد.

(ششم) سفارش ديگران بحق و صبر از جمله اعمال صالحه است و بعبارت ديگر جمله‌ (وَ تَواصَوْا بِالْحَقِّ وَ تَواصَوْا بِالصَّبْرِ)[١] را مى‌شد از جمله‌ (عَمِلُوا الصَّالِحاتِ) بدست آورد مع الوصف قرآن مجيد آنرا در اين سوره كوچك بالخصوص نام برده است كه ظاهرا علت آن توجه باهميت وظيفه اجتماعى ارشاد است.[٢]

[١] - تواصى را چهار معنى كرده‌اند:

١- وصيت

٢- يكديگر را وصيت كردن

٣- پذيرش وصيت از ديگران

٤- انجام وصيت به تدريج و پى‌درپى

[٢] - بحث مهم امر بمعروف و نهى از منكر بسيار مفصل است كه نمى‌شود در اين رساله كوچك از آن بحث نمود، ولى مع الوصف علت اختصاصى اين دو مطلب به بيان پس از عمل صالح براى نگارنده روشن نيست خصوصا كه وصيت بصبر داخل در وصيت بحق مى‌باشد زيرا حق در مقابل باطل است و همه-- خوبيها را شامل مى‌شود.