تسنيم - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٩٩ - (٩) پنج چيز
ذكر شده است ولى اين روايات از نظر سند قابل اعتماد نيست.[١] آيه مباركه اولا ميگويد علم قيامت نزد خداوند است و در اين موضوع هيچ شكى وجود ندارد حتى اگر اين آيه هم نازل نمىشد باز هم مسلّم بود كه علم بقيام قيامت و ماجراهاى آن نزد خداوند است، ولى اين آيه نمىرساند كه خداوند علم قيامت را بپارهاى از بندگان خود- مانند انبياء و ملائكه- عطا فرموده است يا نه؟
ثانيا ميگويد خداوند باران را فرومىفرستد و ارجاع آن بعلم، خلاف ظاهر آيه است، بهر صورت آيه نفى علم بباران را از غير خداوند نمىكند، چنانچه اثبات علم آنچه كه در شكم زنان است براى خداوند مستلزم نفى آن براى غير خداوند نيست.
و ثالثا ندانستن انسان كار خود در فردا و مردن خود را در زمين معينى دليل نميشود كه كس ديگر آنرا هم نداند، ممكن است كسانى باشند كه روى اسباب بدانند فلانى فردا چهكار ميكند و فلانى كجا ميميرد آيه آنرا نفى نميكند.
بلى از مجموع قرآن ميتوان بدست آورد كه موقع قيامت را جز خدا هيچ كسى نميداند يَسْئَلُونَكَ عَنِ السَّاعَةِ أَيَّانَ مُرْساها قُلْ إِنَّما عِلْمُها عِنْدَ رَبِّي ... يَسْئَلُونَكَ كَأَنَّكَ حَفِيٌّ عَنْها قُلْ إِنَّما عِلْمُها عِنْدَ اللَّهِ (اعراف ١٨٧) اما درباره باران و حمل زنان ميشود كه علم بشرى به آن راه پيدا كند و متخصصين بفهمند كه حمل زن دختر است يا پسر، ناقص است يا كامل و در زمان و مكان مخصوص باران ببارد چنانچه ممكن است علم طب بجائى برسد كه زمان مرگ پارهاى از مريضان را پيشگوئى درستى بنمايد تا چه رسد بمكان مردن كه گاهى براى مردم عوام نيز علم آن ميسر مىگردد و اسلام هيچگونه
[١] - ولى اهل سنت نيز اين روايات را در صحاح خود روايت كردهاند بنابراين براى اهل سنت موضوع مذكور ثابت و معتبر است.