در جاى ديگر ميفرمايد: إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا ثُمَّ كَفَرُوا ثُمَّ آمَنُوا ثُمَّ كَفَرُوا ثُمَّ ازْدادُوا كُفْراً لَمْ يَكُنِ اللَّهُ لِيَغْفِرَ لَهُمْ وَ لا لِيَهْدِيَهُمْ سَبِيلًا (النساء ١٣٧).

كسانيكه ايمان آوردند بعد كافر شدند و بعد ايمان آوردند و دوباره كافر شدند خداوند آنان را نمى‌آمرزد و راه را به آنان نشان نميدهد.

سؤال مى‌شود كه اگر اينان توبه نكنند مطلق كفر مانع مغفر است هر چند مسبوق به ايمان نباشند و اگر توبه كنند قابل مغفرت هستند. در هردو مورد جوابى براى سؤال مذكور بنظر نمى‌رسد جز اينكه بگوئيم مراد قضيه سالبه بانتفاء موضوع است يعنى همچه كفار بخاطر خبث باطن خود توبه نميكنند تا قبول شود.

٦- لَنْ تَنالُوا الْبِرَّ حَتَّى تُنْفِقُوا مِمَّا تُحِبُّونَ‌ (٩٢ آل عمران)

هرگز بخوبى نميرسيد تا اينكه از آنچه كه دوست داريد انفاق كنيد اولا انفاق مستحب است و مسلمان توسط واجبات هم به خوبى ميرسد و ثانيا انفاق اشياى غير محبوب از قبيل غذاى جزئى و لباس مستعمل و سائر اشياى محبوب منفق نيست صحيح است پس معناى آيه چه ميشود.

ممكن است بگوئيم مراد از بر، مطلق بر نيست بلكه بر خاص است (و لام بر براى عهد است) كه از انفاق محبوب راى منفق از جانب خداوند مى‌رسد و ممكن است كه مراد به بر اجر و ثواب نباشد بلكه معناى لغوى آن (كه به توسع خير تفسير شده) مراد باشد يعنى شما وقتى داراى خير وسيع ميشويد كه از مال مورد علاقه خود انفاق كنيد.

٧- لَيْسُوا سَواءً مِنْ أَهْلِ الْكِتابِ أُمَّةٌ قائِمَةٌ يَتْلُونَ آياتِ اللَّهِ آناءَ اللَّيْلِ وَ هُمْ يَسْجُدُونَ يُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَ الْيَوْمِ الْآخِرِ وَ يَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَ يَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنْكَرِ وَ يُسارِعُونَ فِي الْخَيْراتِ وَ أُولئِكَ مِنَ الصَّالِحِينَ‌ (آل عمران ١١٣ و ١١٤)

اين آيه جماعتى از آل كتاب را كه شبها تلاوت و سجده ميكنند و بخدا و روز قيامت ايمان دارند و امر بمعروف و نهى از منكر نموده و در كارهاى خير پيشى ميگيرند از جمله صالحين شمرده و ظاهر آن عدم اعتبار اسلام در