٢- وجود انسان بسيار بسيار ضعيف است كه با تمام آرزوهاى دور و دراز و متنوعى كه دارد تقريبا ناچيز و هالك است و تنها راه بقاء و نگهدارى و توسعه او بحمد و شكر رب العالمين است و بدين وسيله با اجزاى ديگر كائنات كه همه مشغول تسبيح خداوند هستند هماهنگ ميشود و كافر تنها ضررى كه وارد مى‌آورد بخود ميرساند لا غير. قطره آب اگر در دريا نريزد و با سائر قطرات يكجا نشود خشك ميشود ولى با قطرات ديگر دريا را تشكيل ميدهد.

انسان بوسيله حمد و شكر خداى خود به ابديت متصل ميشود و ربانى ميگردد و اين حمد بايد در روح و جان او نقش بندد و بر زبانش جاى شود و در عمل و اخلاقش متجلّى گردد.

٣- جمله رب العالمين بايد ما را از حصار ضيق و زندان تنگ خودخواهى و خودبينى بدرآورد و خود را جزئى از كهكشانها بدانيم و بعنوان جانشين خدا در روى زمين مسئوليت سنگين خود را بعهده بگيريم و به اصلاح زمين و زمان بكوشيم و از افساد آن در زندگانى اخلاقى و اجتماعى و سياسى جلوگيرى كنيم.

جهان و جهانيان مربوب رب ما است و ما نيز مربوب و حامد اين رب، ولى رب مهربان، آنچه كه در زمين آفريده است براى ما آفريده است‌ «خَلَقَ لَكُمْ ما فِي الْأَرْضِ جَمِيعاً» و خورشيد و ماه بلكه آنچه در آسمانها و زمين است براى ما مسخر و مورد انتفاع و استفاده ما قرار داده است (جاثيه ١٣