ايمان به تنهائى خود (و بدون از عمل صالح) استحقاق بهشت را بار مى‌آورد و مؤمن بالاخره به بهشت ميرود، ولى آيا بخاطر معصيت و فسق عملى- بترك واجبات و ارتكاب محرمات- بر علاوه عذاب برخى (بر فرض تحقق) و يا عذاب اول قبر آيا براى مدتى بدوزخ هم مى‌رود يا نه؟ دليل قاطعى بر نفى يا ثبوت وجود ندارد، مؤمن فاسق مستحق عذاب است ممكن او را بدوزخ ببرند و به اندازه نافرمانى او عقاب شود و بعد به بهشتش ببرند[١] و ممكن است كه خداوند از گناهان او بگذرد و عفوش كند و يا شفاعت حضرت پيغمبر خاتم (ص) و يا جانشينانش شامل حال او گردد و از دوزخ نجات يابد. ولى موقعيكه بگناه آلوده نشده مسلما نه در دوزخ و نه در قيامت و نه در قبر و برزخ عذاب و عقابى ندارد و راحت است، علاوه بر اينكه درجه مؤمن متقى با درجه مؤمن فاسق كه مورد عفو يا شفاعت قرار گرفته و حتى در آخر عمر توبه كرده برابر نخواهد بود او به نعمت‌هاى بيشترى متنعم خواهد بود، و همين است فلاح و رستگارى كه قرآن از آن براى انجام اعمال صالحه و ترك زشتيها خبر ميدهد.

[١] - احتمال اينكه بخاطر ايمانش اول بهشت برود بعد بخاطر معصيتش دوزخ، اجماعا منفى است، علاوه بر اينكه مؤمن در بهشت مخلد است و پس از داخل شدن براى هميشه همانجا باقيست.