شیخ صدوق در کتاب کمال الدین، نقلی از روایت مورد نظر ما را از ابو خالد کابلی
به نقل از امام سجاد _ علیه السلام _ می‌آورد. بر اساس این روایت، طی گفت و گویی
که میان امام سجاد _ علیه السلام _ و ابو خالد کابلی در جریان است، ابو خالد از امام
در باره ائمه می‌پرسد. امام سجاد _ علیه السلام _ در پاسخ از وقایع پس از وفات
رسول خدا _ صلی الله علیه و آله _ و سپس در باره امام دوازدهم و غیبت ایشان سخن می‌گویند و از شیعیان آن امام در دوره امامتشان. امام آن شیعیانی را مؤمنان به حق مخلص و صادق بر می‌شمرد که آشکارا و پنهان به دین الهی می‌خوانند. سپس امام در ادامه می‌فرمایند:

انتظار الفرج من اعظم الفرج.[١]

احمد بن علی طبرسی نیز در کتاب الاحتجاج خود همین نقل را می‌آورد.[٢] سید هاشم بحرانی نیز این روایت را در کتاب مدینة المعاجز خود با اندکی اختلاف در لفظ ذکر می‌کند. نقلی که بحرانی می‌آورد، چنین است:

انتظار الفرج من اعظم العمل.[٣]

این نقل با نقلی که علی نجل محمد الخطی صاحب وفیات الائمة از کمال الدین
ذکر می‌کند، یکسان است.[٤] در این‌جا شاهدیم که زمینه صدور روایت «أفضل الأعمال انتظار الفرج» ظهور در اشاره به مسأله غیبت امام دوازدهم _ علیه السلام _ و ظهور
ایشان دارد.[٥]

اما سوای نقل‌هایی از روایت مورد بحث _ که زمینه صدورشان در خوانش شیعی از این روایت نقش دارند _ روایات دیگری هستند که موجب می‌گردند تا خوانش‌گر شیعی این روایت، خوانشی قائم ‌_ محور از آن ارائه دهد. این دست از روایات، روایاتی هستند که از یک‌سو ترکیب اصلی روایت مورد نظر، یعنی ترکیب «انتظار فرج» را تضمین کرده‌اند، و از دیگر سو، پیوندی با مسأله قیام قائم دارند. این گونه روایات را در این نوشتار «روایات

.[٤٣٩] کمال الدین و تمام النعمة، ج١، ص٣١٩-٣٢٠.

. [٤٤٠] الإحتجاج، ج٢، ص٥٠.

[١]. مدینة المعاجز، ج٤، ص٣١٩-٣٢٠.

[٢]. وفیات الائمة، ص٣٩٨-٣٩٩.

[٣]. در منابع شیعی می‌توان زمینه صدور دیگری نیز برای این روایت یافت که برای طولانی نشدن نوشتار از
ذکر آن خودداری می‌کنیم. برای این نقل، نگاه کنید: کمال الدین و تمام النعمة، ج٢، ص٣٧٧؛ الصراط المستقیم، ج٢، ص٢٣١.